En España, a dimisión de altos cargos segue a ser unha rareza máis que unha norma: políticos implicados en escándalos adoitan permanecer nos seus postos pese á presión pública. Esta observación, publicada o 10 de marzo de 2026 en La Región e que agora comentamos desde Galicia Universal, sintetiza unha práctica estendida nas últimas décadas en todo o país. A explicación apunta a cálculos electorais, disciplina de partido e unha costume de aguantar ata que o foco informativo se despraza. O resultado é que dimitir percíbese como un risco maior ca manterse no cargo.
A ausencia de renuncias fronte ás irregularidades non é un fenómeno novo nin circunscrito a un partido concreto; hai episodios que ilustran como se normalizou a resistencia. O caso dos ERE en Andalucía, xestionados durante anos por gobernos do Partido Socialista, é un dos exemplos máis contundentes: axudas públicas que se converteron en redes clientelares e que tardaron en traducirse en responsabilidades políticas claras. A sensación cidadá de impunidade medra cando esas prácticas non acarrean dimisións inmediatas nin correntes profundas de autocrítica interna.
Nos anos noventa o escándalo coñecido como Filesa amosou outra cara do problema: financiación paralela e métodos para sufragar a actividade política fóra de cauces legais. Aquel episodio deixou un poso de escepticismo sobre a capacidade dos partidos para adoptar medidas exemplares cando a controversia os afecta. A lección que moitos cidadáns extraeron foi que a rendición de contas adoita depender máis da presión xudicial e mediática que da vontade política de asumir erros.
Máis recentemente, o denominado Caso Mediador veu lembrar que as tramas de favores e comisións poden aparecer a calquera escala. Nese asunto, a implicación dun deputado socialista nunha rede de presuntas prebendas e festas financiadas con fondos relacionados con xestións públicas provocou as reaccións mínimas necesarias para conter a noticia, pero non unha reflexión xeral sobre os mecanismos internos que fallaron. Ese tipo de xestión de crise busca apagar o incendio sen reformar a cheminea que o orixinou.
O episodio coñecido como Tito Berni foi interpretado por moitos analistas como un síntoma de degradación ética: non só pola conduta individual, senón por un entorno que tolera comportamentos claramente discutibles ata que o escándalo estoura. Cando a política percíbese como un instrumento para manter estruturas de poder e favores, a dimisión deixa de ser unha opción plausible e convértese nunha excepción que sorprende. A responsabilidade colectiva dilúese e a exemplaridade queda nun plano retórico.
A ausencia de renuncias ten consecuencias tangibles para a calidade democrática: erosiona a confianza nas institucións, alimenta a percepción de impunidade e converte os parlamentos en escenarios de acusacións cruzadas máis que en foros de deliberación. Se asumir responsabilidades políticas depende exclusivamente de sentenzas firmes, a política perde un estándar ético que debería ser independente dos tempos da xustiza penal. A distancia entre o que os cidadáns esperan e o que reciben amplíase cada vez máis.
Para reverter esa dinámica, expertos e observadores propoñen cambiar a cultura interna dos partidos: que o cargo non sexa visto como patrimonio persoal e que existan filtros e códigos de conduta que actúen antes de que os problemas salten á esfera pública. A dimisión, entendida como acto de responsabilidade e non como derrota, podería converterse nun instrumento de limpeza democrática. Iso esixe líderes dispostos a marcar a diferenza e organizacións capaces de sancionar comportamentos sen agardar á condena xudicial.
A receita, con todo, non depende só dos políticos: os votantes tamén xogan o seu papel. Mentres o v
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.