Oito toneladas de ouro extraídas do interior de Venezuela. Un percorrido en sombra ata Dubai. E, no medio, unha escala inesperada: portos galegos, compañías opacas, movementos financeiros que activaron todas as alarmas. O que comezou como un caso de tráfico de metais preciosos derivou nunha trama de corrupción internacional con tentáculos en Europa, América e Asia. E con ecos moi próximos.
A ruta non era nova, pero nunca deixara pegada tan profunda. Desde Suramérica ata Emiratos Árabes, o ouro viaxou durante anos en avións, contedores, buques cisterna. Pero esta vez, algo fallou. Ou se cadra, por primeira vez, alguén mirou con atención. O certo é que oito toneladas —un valor próximo aos 500 millóns de euros— non desaparecen sen deixar rastro. E menos cando pasan por augas baixo vixilancia.
O papel dos portos atlánticos
Galicia, cos seus portos de augas profundas e a súa tradición marítima, foi historicamente un punto de conexión entre continentes. Vigo, en particular, é escala obrigada para moitas rutas comerciais. Pero esa vantaxe loxística tamén abre a porta a operacións menos transparentes. Fontes xudiciais indican que polo menos tres embarcacións vinculadas ao transporte do ouro venezolano amarraron en instalacións da ría durante os meses previos ao seu destino final. Non se rexistraron inspeccións exhaustivas. Non houbo seguimento aduaneiro. Só movementos rápidos, nocturnos, baixo documentación comercial xenérica: “materiais industriais”, “produtos semielaborados”.
Quen coñeza a zona sabe que non é raro ver buques cambiar de carga en escasas horas. Pero neste caso, o volume e o perfil das empresas implicadas espertan sospeitas. Dúas sociedades radicadas en paraísos fiscais figuran como intermediarias, con sede en Panamá e Malta. Unha terceira, constituída en Vigo hai apenas seis meses, actuou como axente loxístico. A súa actividade declarada: transporte marítimo. O seu capital: mínimo. A súa vinculación co sector: practicamente inexistente ata agora.
Demasiado tempo. Demasiado ouro. Demasiado silencio.
Unha rede con múltiples capas
A operación non era improvisada. Requiría coordinación entre autoridades portuarias, servizos de aduanas, compañías de transporte e entidades financeiras. E, ao parecer, alguén facilitou cada paso. Non é menor o dato: varias transferencias millonarias realizáronse a través de entidades con sucursais en Pontevedra e A Coruña. As contas, a nome de sociedades pantalla, activáronse e desactiváronse en cuestión de días. Algunhas, incluso, foron dadas de baixa antes de que as autoridades puidesen rastrexar a súa orixe.
Fontes do sector marítimo sinalan que este tipo de manobras non son totalmente descoñecidas. “Hai rutas que se normalizaron na sombra”, asegura un operador con décadas no peirao. “Aproveitan os baleiros legais, a sobrecarga dos controis, a falta de persoal especializado. A ninguén se lle escapa que non todo o que entra e sae é declarado con rigor”.
Abonda con mirar os rexistros de movementos portuarios do último ano: máis de 300 embarcacións con bandeira de conveniencia pasaron por Galicia sen inspección física. O 12% transportaba carga clasificada como “alta rotación”. Unha categoría que, na práctica, permite saltarse moitos controis. Aí está a clave.
O ouro e a opacidade
O ouro venezolano non chega limpo. Procede en grande parte de zonas mineiras controladas por grupos armados ou entidades estatais baixo sancións internacionais. A Unión Europea, Estados Unidos e Nacións Unidas alertaron reiteradamente sobre o comercio ilegal deste mineral, vinculado a crimes ambientais, traballo forzado e financiamento de redes corruptas. Así e todo, segue entrando en circuítos legais a través de terceiros países.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.