O patrimonio cinematográfico de Ferrol busca segunda oportunidade no mercado

O eterno dilema: conservar fronte a rentabilizar

As salas de cine históricas atravesan en toda Galicia unha encrucillada complexa. Moitas delas, edificios con décadas de historia, enfróntanse a un futuro incerto entre o abandono e a reconversión. O caso do edificio do desaparecido cine Renacemento ferrolán volve situar sobre a mesa un debate recorrente: que destino damos a espazos que foron epicentro cultural e agora buscan comprador? A resposta, unha vez máis, parece chegar do sector privado.

O inmoble, situado na cidade departamental, acaba de saír ao mercado por un prezo que invita á reflexión. A cantidade solicitada, próxima aos catrocentos mil euros, chama a atención se se compara co valor dunha vivenda unifamiliar estándar. Por un desembolso similar, un inversor podería facerse cun fragmento relevante da memoria colectiva ferrolá.

Polo que custa unha vivenda unifamiliar, podes ter un anaco da historia de Ferrol.

Unha rebixa significativa que reflicte os tempos

O certo é que o prezo actual representa un descenso substancial respecto a cifras anteriores. Hai uns anos, concretamente en 2022, os propietarios plantexaron ao Concello a posibilidade de adquirir o recinto por seiscentos mil euros. Aquela oferta institucional non frutificou e, co paso do tempo, a forquita económica axustouse de maneira notable. Esta baixada reflicte, posibelmente, as dificultades do mercado para atopar compradores dispostos a asumir o custo de rehabilitación.

A diferenza entre ambas as cantidades é reveladora. Pasar de seiscentos mil a trescentos noventa e nove mil euros supón un recorte que rolda o trinta por cento. Unha corrección que ben podería interpretarse como a consecuencia directa dun sector inmobiliario cauto ante edificios con necesidades importantes de reforma. Conservar o carácter orixinal implica, case sempre, un esforzo económico engadido que desanima a máis dun comprador potencial.

A cuberta acristalada: unha nova vida musical?

Precisamente por esa necesidade de reinventarse, as propostas de reutilización cobran especial relevancia. O proxecto que circula para o antigo Renacemento apunta cara a un concepto de lecer que combina hostalaría e música en directo. A idea central contempla unha rehabilitación con cuberta acristalada, o que permitiría habilitar un espazo diáfano apto para actuacións e eventos culturais de pequeno formato.

O formato café-concerto non é novidoso, pero gaña adeptos como solución intermedia para manter vivos edificios que perderon a súa función primixenia. Este modelo permite rentabilizar o espazo sen renunciar por completo á súa vocación cultural. Noutras cidades galegas e do Estado xa existen exemplos similares de antigos cines convertidos en salas multifuncionais.

O peso das lembranzas

Non convén perder de perspectiva o valor simbólico destes espazos. Durante décadas, as salas de proxección foron auténticos templos de socialización. Alí onde hoxe só hai silencio, resonaron historias, risas e aplausos de varias xeracións. O paralelismo con aquela mítica sala de Cinema Paradiso resulta case inevitable ao falar do Renacemento ferrolán.

Aqueles edificios acolleron estreas que marcaron épocas. Neles forxáronse vocacións cinéfilas e vívéronse ritos de paso. A súa desaparición como salas activas supón unha merma patrimonial que poucas veces se cantifica. Porque o patrimonio non son só os edificios, senón tamén o que representan.