O Parlamento Europeo aprobou o 11 de marzo de 2026 en Estrasburgo o primeiro informe da súa historia dedicado á vivenda, un documento que pretende ofrecer respostas á crise habitacional que atravesa a Unión Europea e que, segundo os seus promotores, ameaza a cohesión social. A iniciativa saíu adiante co apoio das principais familias políticas e busca marcar prioridades na inversión pública, na regulación do mercado e na protección dos inquilinos. A decisión prodúcese nun momento de crecente malestar cidadán, sobre todo entre os mozos, e en plena discusión sobre o papel das institucións europeas. Os seus impulsores reclaman que, sen medidas concretas, a estabilidade social e política do continente podería verse comprometida.
En Estrasburgo atenderon a este xornal os eurodeputados Borja Giménez Larraz e Marcos Ros Sempere, representantes do Partido Popular Europeo e do grupo dos Socialistas e Demócratas, respectivamente, tras a votación que contou co respaldo maioritario das súas dúas formacións. Ambos afirmaron que o informe non é un xesto simbólico senón unha folla de ruta que combina propostas normativas e liñas de financiación. Subliñaron ademais que a chegada a consensos entre os dous principais grupos parlamentarios reflicte a gravidade e transversalidade do problema. A conversa tivo lugar nun clima de tensión política, pero tamén de procura de solucións compartidas.
O texto aprobado identifica como clave aumentar a inversión pública en vivenda accesible, conter a especulación inmobiliaria e reforzar os dereitos dos arrendatarios, ademais de pór límites á expansión dos alugueres turísticos en cidades saturadas. Segundo os relatores, esas medidas deben complementarse con instrumentos financeiros comunitarios que apoien aos Estados membros na construción e rehabilitación de vivenda social. Tamén propoñen mecanismos de seguimento e avaliación para garantir que as políticas locais e nacionais se alineen cos obxectivos europeos. O documento, polo seu alcance, aspira a servir de marco común sen substituír as competencias nacionais.
Para Borja Giménez Larraz, a dimensión da necesidade é clara: na UE faría falta construír dez millóns de vivendas para atender a demanda presente, ao tempo que a concesión de licenzas de obra caeu aproximadamente un 20% nos últimos cinco anos. Ese desfase entre oferta e demanda, advirte, explica en boa medida a escalada de prezos e a presión sobre os alugueres en mercados urbanos. Giménez Larraz defendeu que abordar a escaseza de vivenda debe pasar por simplificar trámites e fomentar a colaboración público-privada para acelerar a promoción de inmobles. O eurodeputado insistiu en que as políticas deben orientarse tanto á nova produción como á rexeneración de barrios con déficit de oferta.
Pola súa banda, Marcos Ros Sempere defendeu que o informe responde a «un clamor social» e subliñou que a credibilidade da UE está en xogo se non se actúa con rapidez. Ros Sempere puxo o énfasis na protección dos inquilinos e na necesidade de medidas que frenen a rentabilización extrema do parque residencial, que ao seu xuízo erosiona a cohesión social. Alertou ademais de que a incapacidade para dar resposta pode ter consecuencias políticas, incluídas perdas de confianza nas institucións e cambios no mapa electoral. Para o eurodeputado socialista, a vivenda debe deixar de ser tratada como un mero activo financeiro e volver a considerarse un dereito básico.
Ambos parlamentarios coincidiron en situar o problema, en boa medida, na oferta: sen aumentar a produción de vivenda e sen medidas efectivas contra a especulación será moi difícil conter a suba de prezos. No seu diagnóstico, a Unión Europea ten ferramentas para actuar, desde fondos estruturais h
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.