En desenvolvemento: Keko: «Mundo da Cor é un inferno»

A actualidade informativa vese marcada por Keko: «o mundo da cor é, un desenvolvemento que os observadores califican como un dos máis relevantes do período actual.

As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do inmediatamente visible.

Traxectoria e estilo de Keko

Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. José Antonio Godoy, máis coñecido como Keko, criouse coas novelas de xénero, os tebeos en branco e negro e as películas ‘noir’ nas que o amor era violento, a vida difícil e a morte a única forma de saír e ver algo de vermello.

«Vai, eu son daltónico, e nin sequera sei de que cor é o que levo posto. ¿Marrón? Nin idea. Para min o mundo da cor é un inferno, prefiro moverme no negro», asegura.

Como proba, a integral do seu traballo, que acaba de publicar Norma Editorial e que leva como acertado título, ‘Todo al negro. Keko 1985-2012’. O libro reúne unhas trinta das súas historias gráficas nas que o expresionismo negro, as caras retorcidas e afeas e a innovación na planificación das viñetas dominan historias intensas e desatadas de científicos tolos, luxuria, noir americano e humor socarrón.

Todo iso converteu a Keko nunha das figuras fundamentais do cómic español dos 80 ata hoxe en día.

«Tiña tres historietas en cor, as únicas que debuxei, pero non me gustaba que formasen parte da integral, rompían a homoxeneidade. Encántame o negro desde neno e só utilizo o bicolor, como o vermello en ‘4 botas’ porque me axuda a reforzar ideas narrativas e a dar maior dramatismo ás historias», recoñece o debuxante.

Deste xeito, podemos viaxar ao ano 1986, a ‘La isla de los perros’ ou á loucura sexual ao estilo de Robert Crumb de 1991 en ‘Voraz’, ou á impecable serie ‘La casa del muerto’, iniciada en 2003, ou áquela ‘La protectora’, de 2011, dunha intensidade gráfica e potencia narrativa poucas veces alcanzada no cómic de calquera nacionalidade.

«Os meus cómics son un senfín de referencias do que me gusta. Máis que a miña vida, que non é nada interesante, son unha autobiografía dos meus gustos e das miñas manías. Por exemplo, os cans: odio os cans, mordéronme múltiples veces e sempre que vexo un apartome. Non sei por que insisto en poñelos nas miñas viñetas», sinala.

Colaboracións e visión sobre o oficio

O libro recolle as súas obras en solitario, pero asegura que goza igual cando colabora con un guionista. «En realidade, non me gusta moito debuxar, o que me encanta é contar historias, empregar todos os medios ao meu alcance para explicar unha boa historia.

Echo de menos aos compañeiros que afirman que non paran de debuxar, que están co blog ata cando están nun bar con amigos. Iso non o entendo», recoñece.

Por exemplo, a súa colaboración con Antonio Altarriba na premiada ‘Trilogía del yo’ situouno nun outro nivel desde o punto de vista comercial. «Agora podo dicir que malvivo do cómic, pero tiven que facer moitos traballos para subsistir. E iso que a min a ilustración non me gusta. Fíxeno para pagar facturas, pero non entendo o debuxo se non é para axudarme a explicar a historia que quero contar», asegura Keko.

Por agora, non pensa abandonar o medio e segue traballando nunha historia longa que sairá nalgún momento do ano que vén.

Non lle teme á intelixencia artificial; incluso dálle pereza falar diso, pero recoñece que é un avance que cambiará por completo as regras do xogo como fixo o mundo dixital a comezos do século XXI.

«Cando empecei a traballar co ordenador, pensei que nunca me adaptaría. Aos vellos coma min gústanos facer as cousas manualmente. Agora sigo collendo o lapis para debuxar e logo o escaneo e traballo con el na computadora. Aho