A comisión xudicial entregou este xoves 12 de marzo de 2026 ás 9:30 as chaves do mosteiro de Santa María la Bretonera de Belorado, en Burgos, despois de executar a sentenza de desafiuzamento que enfrontaba un grupo de relixiosas e o Arcebispado. O acto produciuse na presenza de dotacións da Garda Civil e de vehículos do Xulgado de Briviesca, e culminou coa entrega do recinto aos delegados do comisario pontificio tras unha inspección de varias horas. As monxas que recorreron o desafiuzamento manteñen un recurso de casación ante o Tribunal Supremo, o que, segundo os seus defensores, deixa a situación en suspenso. A entrega das chaves chega ademais marcada por denuncias de faltas de bens e de arquivos no interior do convento.
Na mañá do desaloio acudiron tamén tres relixiosas pertencentes á Federación de Aránzazu, que representaron ás Clarisas do Norte de España, e recibiron o mosteiro xunto aos representantes do comisario pontificio, entre eles Monseñor Mario Iceta. Fontes xudiciais describiron a entrega dun pequeno caxón coas chaves e unha inspección que se prolongou máis de tres horas para levantar acta do estado das instalacións. Tras a comprobación, a autoridade xudicial procedeu a oficiar a entrega formal do edificio aos delegados nomeados pola Santa Sede. As operacións incluíron asemade o cambio de pechaduras para garantir a seguridade do inmoble.
O avogado das relixiosas que promoveron a resistencia fronte ao Arcebispado, Florentino Aláez, cualificou o lanzamento de provisional e lembrou que existe un recurso de casación pendente no Tribunal Supremo. Aláez defendeu que, mentres o Alto Tribunal non se pronuncie, a sentenza non alcanzará firmeza e confiou en que eventualmente a titularidade do mosteiro poida ser restituída ás monxas que o ocupaban. Ante preguntas dos xornalistas, manteve a expectativa de que, co tempo, as relixiosas poidan regresar ao convento se prosperan os seus recursos. A defensa sostén que a vía xudicial aínda pode alterar o desenlace material do desafiuzamento.
Pola súa banda, o letrado que acudiu en representación da Federación de Clarisas, Gerardo Sanz-Rubert, xunto á relixiosa identificada como sor Amparo, informou da redacción dunha acta na que se documentaron ausencias no inmoble. Segundo o seu relato, na inspección constataron a falta de mobles, documentación, parte do arquivo do mosteiro e mesmo retablos da igrexa, elementos que consideraron parte do patrimonio do convento. Sanz-Rubert engadiu que os obxectos de maior valor terían sido retirados nunha intervención anterior, polo que a dilixencia deste xoves se orientou a deixar constancia do paradero e da situación material do recinto. A denuncia sobre a desaparición de pezas é agora parte das dilixencias que acompañan o conflito xurídico.
A comisión xudicial decidiu o cambio de pechaduras como medida preventiva para protexer o patrimonio que queda no inmoble e evitar accesos non autorizados ata que se aclare a situación legal. Sanz-Rubert explicou que esa actuación atendeu a razóns de seguridade, e que a nova custodia corre a cargo dos delegados do comisario pontificio co obxectivo de preservar o que permanece. Fontes presentes na inspección detallaron que o inventario levantado será incorporado ás actuacións xudiciais e poderá servir en posibles reclamacións posteriores. As autoridades subliñaron a necesidade de evitar novos movementos que poidan agravar a perda de bens.
O desafiuzamento de Belorado non é o único fronte aberto neste longo conflito: a defensa das monxas manteve ademais un lanzamento por precario en Orduña que actualmente está suspenso á espera dunha resolución da Audiencia Provincial de Bilbao. En paralelo existe un procedemento relacionado con Derio que, segundo as fontes consultadas, non rexistrou actuacións recentes, e varias dilixencias previas seguen tramitándose en distintos xulgados por causas derivadas do mesmo enfrontamento. Ese conxunto de procedementos porá a proba a interpretación sobre a titularidade e a xestión de bens eclesiásticos vinculados a comunidades relixiosas disidentes.
O conflito remóntase á ruptura entre un grupo de Clarisas que formaban parte da Federación de Aránzazu e o Arcebispado, que reclamou a xestión e a titularidade de varios conventos. Algunhas das relixiosas afectadas trasladáronse a outros conventos, como o de Orduña, onde denunciaron dificultades económicas e residenciais tras a serie de actuacións xudiciais e administrativas. A polémica, que combina aspectos civís, patrimoniais e eclesiásticos, xerou ademais debates sobre a conservación do patrimonio relixioso e a custodia documental de comunidades clausuradas.
Coa entrega material do mosteiro e as pechaduras cambiadas, a pelota queda agora no tellado do Tribunal Supremo e das distintas instancias provinciais que deben resolver os recursos pendentes. Ata que eses órganos se pronuncien, o futuro inmediato do inmoble, o seu arquivo e os enseres que quedan seguirá baixo tutela da comisión designada polo comisario pontificio, mentres as partes preparan as probas e a argumentación xurídica que aspiran a sustentar as súas reclamacións. A resolución definitiva será determinante para saber se as relixiosas poderán volver a ocupar o convento ou se a titularidade e a xestión quedan en mans eclesiásticas alleas á comunidade orixinal.
