O Parlamento Europeo aprobou este martes en Estrasburgo un informe diagnóstico con un conxunto de propostas dirixidas a atallar a crise da vivenda que atravesa o continente. A iniciativa, respaldada por unha significativa maioría, reclama unha resposta coordinada a nivel comunitario ante un déficit de oferta que os autores do informe estiman en torno a 10 millones de vivendas. Os responsables europeos defenden que a situación esixe medidas urxentes para garantir o acceso a unha vivenda digna e frear a escalada de prezos que penaliza especialmente á xente nova e aos colectivos vulnerables.

Desde a tribuna, o comisario de Enerxía e Vivenda, Dan Jørgensen, apelou á responsabilidade colectiva e advertiu de que a falta de solucións ameaza os principios básicos sobre os que se asenta a Unión Europea. Jørgensen subliñou que a crise non só afecta quen carece de fogar, senón tamén a traballadores esenciais, a persoas maiores e a quen intentan emanciparse, polo que reclamou unha actuación concertada entre institucións, gobernos rexionais e actores privados. A súa intervención situou o problema como unha prioridade política que require instrumentos lexislativos e financeiros europeos.

O relator do informe polo grupo do Partido Popular Europeo, Borja Giménez Larraz, defendeu a necesidade de incrementar de maneira notable a oferta residencial para aliviar a presión do mercado. Giménez Larraz sinalou que, se non se constrúen as vivendas necesarias, os prezos seguirán subindo e a capacidade de acceso á vivenda, sobre todo da xente nova, continuará a deteriorarse. Nese sentido, pediu políticas orientadas a fomentar a construción asequible e a eliminar atrancos administrativos que encarecen e retrasan os proxectos de vivenda.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Entre as propostas figura a creación dunha chamada «alianza europea pola vivenda», un marco de cooperación destinado a mobilizar recursos e coordinar políticas entre a Comisión, o Parlamento e os Estados membros. O informe propón empregar instrumentos europeos xa existentes e explorar novas vías de financiamento para proxectos de vivenda asequible, así como promover reformas normativas que faciliten a rehabilitación e a construción sostible. Os autores insisten en combinar medidas a curto prazo para protexer a inquilinos e propietarios con estratexias estruturais para aumentar o parque residencial.

Durante o debate plenario xurdiron posturas diversas sobre as causas e as prioridades segundo as realidades nacionais e rexionais. A eurodeputada Inese Vaidere advertiu de que non hai unha única receita para toda a Unión: o aluguer turístico impacta con especial virulencia no sur de Europa, mentres que nos países bálticos persisten problemas herdados da época soviética. Pola súa banda, o representante da Alianza Progresista, Aodhán Ó Ríordáin, insistiu en que a UE debe actuar cando os Estados non ofrecen protección suficiente a inquilinos e propietarios, e os Conservadores e Reformistas, a través de Maria Georgiana Teodorescu, describiron a situación como a maior crise da vivenda desde a Segunda Guerra Mundial.

O informe recolle ademais recomendacións concretas para protexer a quen xa se ven afectados polo encarecemento: medidas para mellorar a transparencia do mercado do aluguer, límites temporais ás prácticas especulativas e liñas de apoio para a rehabilitación de inmobles baleiros. Os expertos comunitarios subliñan a necesidade de armonizar datos e métricas entre os Estados membros para orientar mellor os investimentos e avaliar o impacto das políticas. A idea central do documento é combinar a intervención pública e estímulos á inversión social e privada para aumentar a oferta sen sacrificar a sostibilidade.

Para Galicia, as conclusións europeas chegan nun momento de tensión adicional en mercados urbanos e zonas turísticas, onde o aluguer de curta duración tensionou a dispoñibilidade de vivendas. Aínda que as competencias sobre a vivenda recaen fundamentalmente en administracións nacionais e autonómicas, a proposta dunha estratexia europea pode facilitar fondos e boas prácticas que se adapten a realidades locais, desde a rehabilitación de cascos históricos ata a promoción de vivenda pública en áreas periurbanas. As autoridades locais e o sector inmobiliario deberán agora ler con atención as recomendacións e explorar como aproveitar os mecanismos comunitarios.

O voto do Parlamento non esgota o proceso: o informe establece un diagnóstico e unha folla de ruta que a Comisión e os Estados terán que traducir en medidas concretas e calendarios de actuación. Os grupos políticos coincidiron na urxencia da intervención, pero discreparon nas prioridades e nos instrumentos a empregar, polo que a implementación esixirá negociación e adaptación nacional. En calquera caso, a iniciativa parlamentar devolveu a discusión sobre a vivenda ao centro da axenda europea e deixou claro que, para moitos representantes, a resposta debe ser conxunta e ambiciosa.