Evelio Traba, nun artigo publicado o 10 de marzo de 2026 en La Región con sede en Ourense, advirte sobre a crecente dependencia dos dispositivos dixitais e reclama unha redución urxente da sobreestimulación electrónica para recuperar a atención e o sentido vital. O columnista sitúa o problema no fogar e na escola e sinala que a penetración das redes sociais e as notificacións xera ansiedade crónica e perda de capacidade de concentración. A peza parte da constatación de que os móbiles deixaron de ser meras ferramentas para converterse en elementos centrais da identidade, especialmente entre os mozos. O autor advirte que esa relación asimilada coa tecnoloxía está a erosionar recursos psicolóxicos básicos e reclama medidas individuais e colectivas.

Traba remite á literatura distópica clásica para subliñar a súa tese: obras como 1984, Un mundo feliz e Fahrenheit 451 deixan de ser futuros hipotéticos e convértense en espellos incómodos do presente. Neste contexto evoca as predicións de Aldous Huxley sobre unha sociedade onde o consumo e o entretemento servían para domesticar voluntades, unha idea que, segundo o articulista, hoxe atopa correspondencias nos mecanismos da economía da atención. Lonxe dunha lectura melodramática, Traba plantexa que a evidencia empírica —observacións cotiás e testemuños— amosa como o bombardeo permanente de estímulos altera ritmos mentais e emocionais.

O texto enfatiza o papel dos teléfonos intelixentes como unha sorte de prótese identitaria que acompaña cada xesto e decisión. Para moitos adolescentes, explica o autor, o teléfono xa non é só unha ferramenta de comunicación senón un repositorio de validación social; a súa ausencia pode provocar reaccións físicas e emocionais intensas. Ese vínculo co artefacto, engade, converte a procura de sentido nun consumo de recompensas inmediatas e perpetúa a sensación de estarse perdendo algo, unha experiencia que alimenta a ansiedade e pode favorecer episodios depresivos.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Como exemplo da tensión social asociada a este fenómeno, Traba cita a iniciativa Off February, que propuxo en febreiro prescindir durante 28 días das aplicacións de redes sociais. A campaña, moi difundida en España, evidenciou a dificultade real para desprenderse do fluxo constante de notificacións: moitos participantes abandonaron o reto ao cabo de poucas horas ou días, e en varios casos a proposta acabou operando como unha proba de resistencia máis que como unha reparación do sentido. O autor interpreta este resultado como un síntoma da urxencia coa que se busca significado, e non simplemente como unha competición virtual máis.

En termos de saúde mental, o columnista advirte sobre a normalización da sobreestimulación e os seus efectos acumulativos. Sinala que, ademais da ansiedade, hai un progresivo deterioro da atención sostida e da capacidade para o pensamento profundo, funcións necesarias para a creatividade e a deliberación. Traba evoca casos concretos de mozos que experimentan crises de pánico ou taquicardias ante a perda temporal de contacto cos seus dispositivos, e subliña que estas reaccións non deben relativizarse como anécdotas senón atenderse como sinais clínicas e sociais.

A proposta do autor non pasa por renegar da tecnoloxía, senón por recuperar prácticas de hixiene mental que permitan reconstituír ritmos de autorregulación. Reducir o tempo de pantalla, promover espazos de conversa cara a cara e volver a valorar o intercambio de palabras e xestos sen mediadores dixitais son, segundo Traba, medidas necesarias para rescatar funcións cognitivas deterioradas. Na súa opinión, a desconexión consciente debería ser entendida como unha ferramenta preventiva, comparable ao descanso físico ou a unha dieta equilibrada.

Traba tamén apunta á responsabilidade colectiva: familias, centros educativos e administracións públicas teñen un papel na configuración de contornos que favorezan a atención e o encontro presencial. Plantea que as políticas públicas e as prácticas escolares deberían incorporar criterios concretos para reducir a exposición innecesaria ás pantallas e para ensinar habilidades de autorregulación fronte ás plataformas deseñadas para captar a atención. Non se trata de demonizar dispositivos, senón de regular o contexto no que operan.

No seu peche, o articulista insiste en que fóra da pantalla existe unha vida «crúa e preciosamente real» que reclama ser mirada sen filtros nin algoritmos, e que a recuperación desa experiencia pasa por xestos cotiás e por unha vontade social de frear a espiral da sobreestimulación. A advertencia é sinxela e urxente: para preservar a saúde mental e a capacidade de atención colectiva fai falta menos brillo electrónico e máis encontros humanos sen mediación. Ese, conclúe Traba, é o primeiro paso para comezar a evadirse do feitizo dixital.