Evelio Traba, nun artigo publicado o 10 de marzo de 2026 en La Región coa sede en Ourense, alerta sobre a crecente dependencia dos dispositivos dixitais e reclama unha redución urxente da sobreestimulación electrónica para recuperar a atención e o sentido vital. O columnista sitúa o problema no fogar e na escola e sinala que a penetración das redes sociais e as notificacións xera ansiedade crónica e perda da capacidade de concentración. A peza parte da constatación de que os móbiles deixaron de ser meras ferramentas para converterse en elementos centrais da identidade, especialmente entre os mozos. O autor advirte que esa relación asimilada coa tecnoloxía está a erosionar recursos psicolóxicos básicos e reclama medidas individuais e colectivas.
Traba remite á literatura distópica clásica para subliñar a súa tese: obras como 1984, Un mundo feliz e Fahrenheit 451 deixan de ser futuros hipotéticos e convírtense en espellos incómodos do presente. Neste contexto evoca as predicións de Aldous Huxley sobre unha sociedade onde o consumo e o entretemento servían para domesticar vontades, unha idea que, segundo o articulista, atopa hoxe correspondencias nos mecanismos da economía da atención. Lonxe dunha lectura melodramática, Traba plantea que a evidencia empírica —observacións cotiás e testemuños— amosa como o bombardeo permanente de estímulos altera ritmos mentais e emocionais.
O texto enfatiza o papel dos teléfonos intelixentes como unha especie de prótese identitaria que acompaña cada xesto e decisión. Para moitos adolescentes, explica o autor, o teléfono xa non é só unha ferramenta de comunicación senón un repositorio de validación social; a súa ausencia pode provocar reaccións físicas e emocionais intensas. Ese vínculo co artefacto, engade, converte a busca de sentido nun consumo de recompensas inmediatas e perpetúa a sensación de estar a perder algo, unha experiencia que alimenta a ansiedade e pode favorecer episodios depresivos.
Como exemplo da tensión social asociada a este fenómeno, Traba cita a iniciativa Off February, que propuxo en febreiro prescindir durante 28 días das aplicacións de redes sociais. A campaña, moi difundida en España, evidenciou a dificultade real para desprenderse do fluxo constante de notificacións: moitos participantes abandonaron o reto ao cabo de poucas horas ou días, e en varios casos a proposta acabou operando como unha proba de resistencia máis que como unha reparación do sentido. O autor interpreta este resultado como un síntoma da urxencia coa que se busca significado, e non simplemente unha competición virtual máis.
En termos de saúde mental, o columnista advirte sobre a normalización da sobreestimulación e os seus efectos acumulativos. Sinala que, ademais da ansiedade, hai un gradual deterioro da atención sostida e da capacidade para o pensamento profundo, funcións necesarias para a creatividade e a deliberación. Traba evoca casos concretos de mozos que experimentan crises de pánico ou taquicardias ante a perda temporal de contacto cos seus dispositivos, e subliña que estas reaccións non deben relativizarse como anécdotas senón atenderse como sinais clínicas e sociais.
A proposta do autor non pasa por renegar da tecnoloxía, senón por recuperar prácticas de hixiene mental que permitan reconstituír ritmos de autorregulación. Reducir o tempo de pantalla, promover espazos de conversación cara a cara e volver valorar o intercambio de palabras e xestos sen mediadores dixitais son, segundo Traba, medidas necesarias para rescatar funcións cognitivas deterioradas. Na súa opinión, a desconexión consciente debería ser entendida como unha ferramenta preventiva, comparable ao descanso físico ou a unha dieta equilibrada.
Traba tamén apunta á respon
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.