CONTIDO:
A mostra fotográfica Emigrantas: emerxer do silencio preséntase desde o mércores 11 de marzo de 2026 no Kiosko Alfonso, na Praza da Quintana da Coruña, co propósito declarado de visibilizar as historias e a memoria das mulleres emigrantes galegas. A serie, reunida nunha galería publicada por El Ideal Gallego, achega unha colección de imaxes que buscan recuperar relatos até agora pouco presentes na historia pública da emigración. A exposición mestura retrato e paisaxe urbana para subliñar a coincidencia entre a experiencia individual e os movementos colectivos. A iniciativa pretende, en palabras do propio título, facer emerxer do silencio testemuños e rostros que adoitan quedar na periferia.
As fotografías que compoñen a mostra, publicadas na galería polo reporteiro Óscar Ulla e acreditadas baixo o nome de Quintana, ocupan os paneis do kiosko e exploran con sinxeleza formal escenas cotiás, recordos e obxectos que funcionan como nexo entre o pasado e o presente. A disposición no espazo público do kiosko favorece a contemplación casual e o encontro fortuíto coa obra, o que converte a praza nun lugar de memoria compartida. Os cadrados alternan primeiros planos e detalles domésticos, ofrecendo unha lectura íntima sen perder de vista o alcance colectivo do fenómeno migratorio. A selección visual está pensada para xerar empatía e provocar preguntas máis que para ofrecer respostas definitivas.
Galicia, rexión marcada por sucesivas vagas de saída de poboación ao longo do século XX e comezos do XXI, viu con frecuencia a figura do emigrante representada en termos xerais; con todo, a experiencia feminina recibiu menos atención académica e mediática. Esta exposición insírese nun esforzo por recuperar esa dimensión específica: mulleres que emigraron por traballo, por familia ou por necesidade, e que a miúdo mantiveron en silencio circunstancias que hoxe interesa documentar e recoñecer. As imaxes non se limitan á morriña, senón que tamén reflicten a continuidade de vínculos transnacionais e as pegadas que a emigración deixa nos fogares e nos espazos públicos galegos.
A organización da mostra optou por un formato accesible e directo, aproveitando un punto emblemático do casco histórico coruñés para atraer a un público amplo, desde veciños ata turistas que pasan pola praza. A exposición, ao situarse nun kiosko de uso público, rompe coa exclusividade dos centros de arte e permite que o discurso sobre memoria e xénero chegue a audiencias diversas. Ao mesmo tempo, a localización facilita o debate urbano sobre patrimonio inmaterial e memoria colectiva, cuestións que adoitan entrar na axenda cultural cando proxectos deste tipo ocupan lugares visibles da cidade. Esa visibilidade é, precisamente, parte do argumento curatorial: sacar os relatos á rúa.
A linguaxe fotográfica empregada apela á contención e á observación paciente: non hai artificios narrativos evidentes nin pretensións espectacularizadoras, senón unha vontade documental que remite á historia oral e ao testemuño indirecto. As imaxes funcionan como cápsulas de memoria que permiten reconstruír, a base de detalles, fragmentos de itinerarios persoais. En varios dos paneis intúense obxectos trasladados dun país a outro, habitacións cuxa decoración contén pistas sobre viaxes e estadías, e rostros que expresan tanto o peso do recordo como a dignidade de quen o sostén. Esa mestura de materialidade e afecto constitúe o valor principal da exposición.
O Kiosko Alfonso, situado nunha das prazas máis transitadas e simbólicas da Coruña, ofrece un escenario idóneo para este tipo de propostas que interrogan a relación entre historia e espazo público. A elección do lugar dialoga coa historia urbana e coa presenza co
