En 2026 cúmprese o centenario da primeira edición da Guía de Galicia, publicada en 1926, na que o escritor e político Ramón Otero Pedrayo incluíu unha sección dedicada aos “coruñeses ilustres”. Ese inventario de figuras vinculadas á provincia da Coruña amosa como a fama pode perdurar ou desvanecerse co paso do tempo. A iniciativa reúne desde nobres e xuristas ata poetas e naturalistas, e serve de espello para discutir a memoria cultural local.
A obra de Otero Pedrayo converteuse nunha referencia para quen quixera coñecer a xeografía, a historia e as singularidades de Galicia no primeiro cuarto do século XX. O seu catálogo de personaxes pretendía condensar quen, a xuízo do autor, deixara pegada na provincia. Cen anos despois, parte desa nómina segue presente nos libros de historia; outra parte caeu no esquecemento ou só aparece en estudos especializados.
A propia selección do autor revela criterios do seu tempo: interese polos linaxes, pola actividade intelectual e pola proxección histórica cara á Península. Non é estraño que a lista mesture figuras amplamente recoñecidas con outras cuxa traxectoria require unha reconstrución por parte dos historiadores actuais. O aniversario convida a revisar esas biografías e a medir a distancia entre a celebridade local de 1926 e a memoria pública de 2026.
Ilustres que asombran e algúns esquecidos
Entre os nomes que abre a relación está Juan de Andeyro, conde de Ourem, un nobre medieval nacido na parroquia cambresa de Andeiro que se destacou pola súa influencia na corte portuguesa a finais do século XIV. A súa figura resulta clave para entender as relacións transnacionais na Galicia da Baixa Idade Media e a proxección política dalgúns linaxes galegos.
Otero Pedrayo tamén menciona ao xenaloxista Vasco da Ponte, cuxa obra sobre casas e linaxes do Reino de Galicia segue a ser unha referencia para estudosos da Idade Media, aínda que o seu nacemento na Coruña non está plenamente documentado. Xunto a el aparece o dramaturgo Fray Jerónimo Bermúdez de Castro, ao que se lle atribúe o mérito de introducir tragedias ao modo de Sineca na literatura castelá, se ben a súa orixe coruñesa tampouco conta con confirmación absoluta.
Na lista figuran ademais poetas do Século de Ouro como Francisco de Trillo y Figueroa, nacido en Ares, e xuristas e eclesiásticos como o abade Francisco Salgado de Somoza. Entre os citados por Otero Pedrayo aparecen tamén naturalistas, xeógrafos e arqueólogos vinculados á comarca herculina, perfís que hoxe atraen a atención de especialistas interesados na historia das ciencias locais.
Da memoria local á historia xeral
A cidade que describe Otero Pedrayo en 1926 aínda era recoñecible: Torre de Hércules, a igrexa de Santiago, os xardíns de San Carlos e as galerías formaban parte da paisaxe urbana. Faltaban, con todo, espazos que hoxe definen a cidade, como parques e paseos marítimos ou museos científicos modernos. Esa transformación urbana altera tamén as referencias colectivas e a maneira en que se lembra ás súas figuras.
Algunhas figuras, como a novelista Emilia Pardo Bazán, permaneceron no canon polo seu peso literario e pola presenza institucional que as respalda: museos, estudos académicos e rutas culturais. Outras, con achegas relevantes no seu tempo —especialmente en campos como a xenaloxía ou a administración local— quedaron relegadas a arquivos e a investigacións puntuais.
A dicotomía entre as que se manteñen na memoria e as que se difuminan responde a factores múltiples: o acceso ás fontes, a presenza na educación, a promoción polas institucións locais e a propia natureza do traballo de cada persoa. O centenario da Guía motiva a hi
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.