Raúl del Pozo, unha das voces máis recoñecidas do columnismo español, faleceu aos 89 anos, segundo confirmaron fontes xornalísticas. O xornalista morreu o 10 de marzo de 2026 tras un empeoramento do seu estado de saúde, vinculado á súa avanzada idade; por agora non se facilitaron máis detalles sobre as causas concretas. Del Pozo era coñecido pola súa ollada sobre a política e a rúa, e por unha prosa persoal que marcou varias xeracións de lectores. A súa desaparición deixa un oco notable no xornalismo de opinión en España.

Durante décadas, Del Pozo consolidouse como cronista parlamentario e analista político habitual en programas de radio e televisión. Desde 1991 foi columnista do diario El Mundo, onde alcanzou ampla difusión coa súa columna diaria, que se converteu nun punto de referencia para os que seguían a actualidade política. A súa sinatura e o seu estilo —castizo e directo— valéronlle tanto o afecto dos lectores como o respecto dos colegas. Ademais, a súa pluma non só informaba senón que interpretaba a realidade política cunha ollada crítica e a miúdo irónica.

A súa traxectoria profesional foi extensa e variada: comezou como reporteiro e asentouse como enviado especial e corresponsal en cidades como Moscú, Londres, Lisboa e Buenos Aires. Traballou en cabeceiras de referencia da prensa española das últimas décadas, entre elas Pueblo, Interviú, Diario 16 e Mundo Obrero, e asumiu responsabilidades de dirección como adxunto en El Independiente. Aquela formación na crónica e no reportaxe servíulle para forxar un estilo próximo ao terreo, capaz de combinar anécdota e análise na mesma columna. As súas crónicas de ruta e as súas pezas desde o estranxeiro amosaron unha dimensión informativa que complementaba a súa labor como opinador.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

A obra de Del Pozo foi tamén recoñecida con premios que avalaron o seu oficio. Recibiu galardóns como o Premio del Club Internacional de Prensa por traballos en prensa escrita e outros recoñecementos profesionais, entre eles o González-Ruano e o Mariano de Cavia. En 2016 creouse o Premio Raúl del Pozo de columnismo, unha homenaxe á súa influencia no xénero que pretende impulsar a escrita de opinión. Estes recoñecementos reflicten a consideración que a súa produción despertou dentro do propio gremio xornalístico.

Ademais de xornalista, Del Pozo cultivou a literatura: publicou novelas e libros de ensaio nos que trasladou ao terreo literario parte da súa ollada sobre a sociedade. Entre os seus títulos figuran novelas que percorren temas urbanos e humanos, e ensaios nos que disecciona a política contemporánea e as costumes sociais. Na súa obra conxunta atópanse tanto a crónica xornalística como a experimentación narrativa, o que lle permitiu moverse con soltura entre xéneros. Tamén manteivo colaboracións literarias, entre as que destaca unha obra escrita xunto á tamén novelista Espido Freire.

A presenza de Del Pozo nos medios estendeuse á radio e á televisión: participou en debates e tertulias emblemáticas, como o programa Protagonistas, conducido por Luis del Olmo, e en espazos televisivos de cadeas nacionais. Ao longo da súa carreira acudiu a programas en Antena 3 e Telecinco, onde interveu en espazos dirixidos por figuras como María Teresa Campos e Montserrat Domínguez, aportando o seu criterio sobre os asuntos do día. A súa imaxe de cronista veterano e a súa voz rotunda convertérono nun interlocutor habitual en mesas de análise política durante décadas. Esa visibilidade contribuíu a facer máis recoñecible a súa sinatura entre lectores e espectadores.

As primeiras informacións apuntan a un falecemento ligado ao deterioro da súa saúde pola avanzada idade, sen que ata agora se fixeran públicas noticias sobre un motivo concreto. A nova provocou reaccións e lamentos entre profesionais da comunicación e seguidores da súa columna, que valoran a súa achega ao debate público. Coa morte de Del Pozo, o xornalismo español perde a un dos seus últimos grandes cronistas de costumes e política, cuxa mestura de ironía, memoria e observación cotiá quedará como legado. Descoñécense por agora os detalles sobre o velorio e os homenaxes que se organicen nos próximos días.

A súa figura quedará ligada a un modelo de columnismo no que a experiencia e a observación persoal convivían coa crítica afiada. En Galicia, coma no resto do país, moitos lectores recoñecen nas súas columnas unha forma de explicar a política que privilexia a vivencia da rúa e a anécdota como proba da realidade. O impacto do seu traballo medirase na continuidade dese estilo entre quen escriben opinión hoxe; o premio que leva o seu nome e as súas páxinas publicadas servirán para recordar a impronta dunha voz característica do xornalismo español do último medio século.