Carlos Saura volve situarse no centro do debate cinematográfico grazas ao documental que presentou a súa filla no Festival de Málaga. Anna Saura levou á pantalla, durante a mostra malacitana do 10 de marzo de 2026, un achegamento íntimo á vida e á obra do director, co obxectivo de amosar por que permaneceu activo ata o final. O filme, titulado ‘Ese neno da fotografía’, reúne material persoal inédito para trazar o día a día creativo e as obsesións dun autor que non deixou de traballar nin na velliñez. A proposta pretende explicar como a curiosidade e a disciplina sostiveron unha carreira longa e polifacética.
A directora do documental gravou a Saura nos últimos tres anos da súa vida, no seu despacho de Collado Villalba e nas viaxes que compartiron, e seleccionou arquivos familiares, fotografías, debuxos e gravacións que achegan luz sobre o seu proceso. O resultado é un retrato que abandona a distancia institucional para revelar hábitos, obsesións e rutinas creativas que rara vez emerxeran en entrevistas públicas. A película combina o material doméstico con fragmentos de arquivo televisivo e escenas das súas rodaxes para ofrecer unha visión completa da súa produción artística.
Lonxe de ceñirse ao anecdotario, o documental busca contextualizar a traxectoria de Saura desde a súa infancia en Huesca ata a súa formación no Instituto de Investigacións e Experiencias Cinematográficas de Madrid. Subliñase tamén a súa relación profesional con produtores como Elías Querejeta, con quen traballou en títulos emblemáticos que van desde ‘Elisa, vida mía’ ata ‘Mamá cumple 100 años’. Esa colaboración, xunto cos recoñecementos internacionais en festivais como Cannes e Berlín, foi decisiva para que Saura mantivese a súa actividade creativa durante as décadas do franquismo e a transición.
Anna Saura, que empezou a colaborar co seu pai con apenas 15 anos e que hoxe figura como produtora executiva en proxectos como ‘Día de caza’, explica que a súa motivación foi amosar a un home que nunca se resignou á pasividade. Segundo a filla, Saura mantivo ata os últimos momentos unha rutina de traballo que incluía a pintura e a fotografía, actividades que practicaba mesmo cando a súa saúde xa era fráxil. Ese impulso por crear e por documentar reflíctese nos abondosos materiais que o cineasta acumulou e que agora serven para construír a narrativa do filme.
O documental tamén indaga na dimensión plástica do autor, que non só asinou películas senón que atopou na fotografía e na pintura outras vías de expresión. A relación coa súa familia artística, entre a que se inclúe a colaboración co seu irmán, o pintor Antonio Saura, aparece como un elemento máis para entender a súa mirada. A película pretende así ofrecer claves para revisar a súa filmografía baixo a luz dunha práctica creativa poliédrica, que non se limitou ao set de rodaxe.
Máis aló do arquivo e das anécdotas, a peza pon en valor a figura dun creador que traballou cunha mistura de método e apetite pola experimentación, unha combinación que, segundo a súa filla, lle permitiu manterse en activo ata idades avanzadas. A selección de materiais e o testemuño directo de quen o acompañaron buscan transmitir esa enerxía e provocar no público o desexo de revisitar títulos como ‘Deprisa, deprisa’ ou ‘Cría cuervos’.
Anna Saura destaca ademais o esforzo de ordenar e preservar a documentación do cineasta, un legado que agora sae á luz para completar o perfil público dunha das figuras máis relevantes do cine español do último medio século. O documental, que combina memoria familiar e análise artística, aspira a ser unha peza de referencia para estudosos e afeccionados por igual. A vontade declarada da produtora é que o espectador comprenda non só a obra senón o pulso vital que a sostiña.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.