Fernando Franco, coñecido cronista social de Vigo, faleceu este luns 16 de marzo de 2026 na cidade que o viu nacer e desenvolver a súa carreira. Naceu no Casco Vello en 1951 e durante décadas ocupouse da información local e da crónica social cun estilo recoñecible pola súa perspicacia e sentido do humor. Nos últimos anos enfrontara unha grave enfermidade que finalmente lle acabou coa vida. A súa perda conmocionou a sociedade viguesa na que foi unha figura habitual.

En varias imaxes publicadas nos últimos anos víase participando activamente nas tradicións locais. En 2025, por exemplo, portou o estandarte do Cristo da Victoria, acompañado polo seu fillo Iñaki e polo seu neto Duarte, xesto que mostrou a súa vinculación coas raíces e coa vida festiva de Vigo. Tamén participou en coloquios e presentacións, onde a súa voz e a súa mirada sobre a cidade eran moi valoradas por quen compartía o escenario con el.

Traxectoria e estilo

A traxectoria de Fernando Franco abarcou varias décadas e desenvolveuse fundamentalmente na prensa local. O seu traballo non se limitou á crónica social: foi tamén un cronista atento aos cambiantes paisaxes culturais e ás pequenas historias que configuran a vida urbana. A súa pluma buscaba sempre o matiz humano detrás de cada noticia, e o seu estilo directo e á vez cariñoso permitiulle conectar con diferentes xeracións de lectores.

Franco era un habitual do Casco Vello, barrio no que naceu e que frecuentemente aparecía nos seus relatos e reportaxes. Esa proximidade co territorio e coa súa xente permitiulle narrar con autenticidade a evolución da cidade. Ao longo dos anos gañouse a confianza de figuras culturais, comerciantes e veciños, converténdose nunha referencia á hora de contar a historia recente de Vigo dende a cotidianidade.

Ademais da crónica escrita, participou en actos públicos e actividades relacionadas coa memoria colectiva da cidade. A súa presenza en festexos como a Reconquista ou en encontros culturais reforzou a súa imaxe de cronista entusiasta e coñecedor das tradicións viguesas. Os seus compañeiros salientan o seu humor cáustico e a súa capacidade para atopar un detalle que iluminase unha escena aparentemente trivial.

Reaccións e legado

A noticia do seu falecemento provocou numerosas mostras de pesar entre colegas, lectores e representantes do mundo cultural de Vigo. Aínda que aínda non se anunciaron detalles sobre o velorio ou o funeral, a cidade xa comeza a lembrar a súa traxectoria en redes e en tertulias informais. Moitos salientan que a súa maneira de contar a vida local axudou a manter vivas pequenas historias que doutro xeito pasarían desapercibidas.

O seu legado, máis aló dos artigos publicados, atópase na maneira de entender a crónica social: non como un escaparate superficial, senón como un arquivo da cotidianeidade e da memoria comunal. Profesionais da comunicación e veciños coinciden en que a súa voz soubo dignificar o oficio de contar a vida da cidade.

Nos próximos días espérase que asociacións culturais e compañeiros do mundo xornalístico organicen homenaxes para lembrar a súa figura. Mentres tanto, Vigo despide a un dos seus cronistas coa sensación de ter perdido un narrador que soubo traducir o pulso urbano en palabras sinxelas e precisas.