Nun partido recente no estadio de Riazor, os fotoperiodistas volvéronse a enfrontar cunha decisión do club que dificultou o seu traballo: un espectáculo de luces intermitentes na saída dos xogadores obrigou a realizar imaxes a escuras e a repetir posados para obter fotografías útiles. O incidente, relatado nunha columna publicada o 15 de marzo de 2026, expuxo tensións entre a posta en escena para o afeccionado e as necesidades informativas da prensa gráfica.

A iniciativa buscaba animar á afección cun efecto visual ao inicio do encontro, pero acabou provocando molestias a quen deben documentar o partido. Ademais do problema técnico para captar rostros e accións, o destello intermitente suscita dúbidas polos seus efectos en persoas con sensibilidade fotosensible.

Tras o choque no que o equipo local foi superado con claridade, os fotógrafos dirixíronse á zona de prensa para enviar as imaxes ás súas redaccións. Foi alí onde un dos profesionais pediu aos xogadores posar de novo, xa coa iluminación axeitada, para dispor de fotografías identificables e de calidade.

A ollada do fotógrafo fronte ao relato

Como defende o columnista Quintana, a cámara non é un apéndice do relato oficial: ten unha mirada propia que nin oculta nin falsea. Esa independencia, engade, explica por que nalgúns organismos restrinxen o acceso de fotoperiodistas; hai temor a unha documentación incómoda para quen controlan o relato público.

«Non lle podes controlar o relato a un fotógrafo. Ten a súa ollada persoal que nin mente nin disimula. Por iso véntannos nalgúns organismos. Aínda se teme esa parte da prensa.»

A cita resume unha queixa recurrente entre reporteiros gráficos: o seu labor, fiel á evidencia visual, resulta ás veces molesto para institucións ou eventos que prefiren control sobre a imaxe. A reacción de vetar ou limitar a presenza de cámaras é, en opinión do columnista, unha resposta que revela a eficacia do traballo periodístico.

A situación en Riazor puxo ademais de manifesto o choque entre espectáculo e funcionalidade. Un show pensado para o público pode converterse nun obstáculo para a información cando impide identificar protagonistas ou documentar momentos clave do partido.

Condicións de traballo e prazos axustados

Os fotoperiodistas traballan sometidos a esixencias físicas e temporais pouco visibles para o afeccionado medio. Cubrir un partido de alto interese esixe concentración constante, desprazamentos e manexar equipos pesados en condicións meteorolóxicas adversas.

Ademais, a inmediatez é unha presión constante: a cadencia de peche das edicións e a necesidade de enviar imaxes antes da saída a imprenta convérten a pospartido nunha carreira contra o reloxo. Durante eses instantes, os profesionais reciben solicitudes imposibles dos responsables de fotografía en redaccións ávidas da imaxe perfecta.

O relato da columna insiste noutra rutina habitual: a pesar dos imprevistos —desde o lanzamento de obxectos desde a bancada ata efectos lumínicos inesperados— os fotógrafos intentan garantir que polo menos os rostros dos protagonistas queden recoñecibles nas imaxes que acompañan a información deportiva.

Balance entre espectáculo e transparencia

O debate que abre este episodio non é novo, pero si é relevante: ata que punto poden os clubes e os organizadores deseñar experiencias visuais sen entorpecer a labor informativa da prensa. A resposta pasa por diálogo e normas claras que compatibilicen ambas necesidades.

Por seguridade e por respecto á labor xornalística, sería aconsellable que os espectáculos lumínicos respectasen momentos e parámetros que permitan a cobertura profesional. A coordinación previa entre clubes e medios evitaría sorpresas que logo obligan a solucións improvisadas, como pedir posados adicionais aos xogadores.

Finalmente, a columna lembra que a incomodidade que xeran as fotos veraces adoita ser sinal de que se está a cumprir unha función esencial: documentar sen adornos. Limitar ese acceso non fai máis que empobrecer a información dispoñible para a cidadanía.