Nun partido recente no estadio de Riazor, os fotoperiodistas volveron a chocar cunha decisión do club que dificultou o seu traballo: un espectáculo de luces intermitentes na saída dos xogadores obrigou a realizar imaxes a escuras e a repetir posados para obter fotografías útiles. O incidente, relatado nunha columna publicada o 15 de marzo de 2026, expuxo tensións entre a posta en escena para o afeccionado e as necesidades informativas da prensa gráfica.
A iniciativa buscaba animar á afección cun efecto visual ao inicio do encontro, pero acabou provocando molestias a quen deben documentar o partido. Ademais do problema técnico para captar rostros e accións, o fulgor intermitente suscita dúbidas polos seus efectos nas persoas con sensibilidade fotosensible.
Tras o choque no que o equipo local foi claramente superado, os fotógrafos dirixíronse á zona de prensa para enviar as imaxes ás súas redaccións. Foi alí onde un dos profesionais pediu aos xogadores que posaran de novo, xa coa iluminación axeitada, para dispoñer de fotografías identificables e de calidade.
A mirada do fotógrafo fronte ao relato
Como defende o columnista Quintana, a cámara non é un apéndice do relato oficial: ten unha mirada propia que nin oculta nin falsea. Ese carácter de independencia, engade, explica por que algúns organismos restrinxen o acceso dos fotoperiodistas; hai temor a unha documentación incómoda para aqueles que controlan o relato público.
«Non podes controlar o relato a un fotógrafo. Ten a súa mirada persoal que nin mente nin disimula. Por iso nos vetan en certos organismos. Aínda se teme esa parte da prensa.»
A cita resume unha queixa recorrente entre reporteros gráficos: o seu labor, fiel á evidencia visual, resulta ás veces molesto para institucións ou eventos que prefiren control sobre a imaxe. A reacción de vetar ou limitar a presenza de cámaras é, en opinión do columnista, unha resposta que revela a eficacia do traballo periodístico.
A situación en Riazor puxo ademais de manifesto o choque entre espectáculo e funcionalidade. Un espectáculo pensado para o público pode converterse nun obstáculo para a información cando impide identificar aos protagonistas ou documentar momentos clave do encontro.
Condicións de traballo e prazos axustados
Os fotoperiodistas traballan sometidos a esixencias físicas e temporais pouco visibles para o afeccionado medio. Cubrir un encontro de gran interese esixe concentración constante, desprazamentos e manexar equipos pesados en condicións meteorolóxicas adversas.
Ademais, a inmediatez é unha presión constante: a cadencia de peche das edicións e a necesidade de enviar imaxes antes da saída á imprenta converten o pospartido nunha carreira contra o reloxo. Durante eses intres, os profesionais reciben peticións imposibles por parte dos responsables de fotografía en redaccións ávidas da imaxe perfecta.
O relato da columna insiste noutra rutina habitual: a pesar dos imprevistos —desde o lanzamento de obxectos dende a bancada ata efectos lumínicos inesperados— os fotógrafos intentan garantir que polo menos os rostros dos protagonistas queden recoñecibles nas imaxes que acompañan a información deportiva.
Equilibrio entre espectáculo e transparencia
O debate que abre este episodio non é novo, pero sí relevante: ata que punto poden os clubes e organizadores deseñar experiencias visuais sen entorpecer a labor informativa da prensa. A resposta pasa por diálogo e normas claras que compatibilicen ambas necesidades.
Por seguridade e por respecto á labor xornalística, sería recomendable que os espectáculos lumínicos respectasen momentos e parámetros que permitan a cobertura profesional. A coordinación previa entre clubes e medios evitaría sorpresas que logo obrigan a solucións im
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.