Furor astronómico en Ourense: milleiros réndense ao eclipse solar con 40 graos de calor asfixiante

A provincia de Ourense viviu unha xornada histórica marcada por un fenómeno astronómico que paralizou a gran parte da poboación. Dende os cumes de Valdeorras ata a fronteira con Portugal, a xente botouse masivamente para observar o ceo, todo iso soportando unha onda de calor propio do mes de agosto.

Poucas veces un fenómeno celestial consegue unificar tanto a poboación dunha provincia enteira. A xeografía ourensá, de norte a sur e de leste a oeste, detívose para mirar cara arriba. O certo é que a metade sur de Galicia converteuse no epicentro dunha auténtica febre colectiva. Quenes tiveron máis sorte puideron gozar dunha ocultación total do astro rei, un privilexio astronómico que non ocorre todos os anos.

De Valdeorras a Baixa Limia: unha provincia coa mirada no ceo

Os viñedos do Ribeiro, os vales de O Carballiño e as comarcas fronteirizas da Baixa Limia e Monterrei serviron de escenario natural para millóns de ollos. A expectación foi máxima. A xente cargou con todo tipo de instrumentos ópticos e lentes de protección para non perderse nin un só segundo do tránsito lunar. A ninguén se lle escapa que organizar un evento destas características, de forma espontánea e masiva, fala do profundo interese que esperta a astronomía entre a cidadanía.

Sin embargo, o clima xogou de xeito desigual dependendo da zona xeográfica. Cóvén recordar que a meteoroloxía é sempre un factor impredicíbel en Galicia. Mentres que en amplas zonas do sur o ceo se mantivo despexado, na estación de montaña de Cabeza de Manzaneda as nubes decidiron interpoñerse xusto no momento menos oportuno.

O factor meteorolóxico: entre a calor asfixiante e as nubes

O que non perdoou a xornada foi a temperatura. A provincia rexistrou valores próximos aos corenta graos en pleno agosto, ofrecendo un contraste curioso entre a sofocación do ambiente e o escurecemento paulatino da paisaxe. Ver un eclipse solar tombado ao sol con calor extremo é unha experiencia certamente infrecuente.

Difícil o tiveron os afeccionados que se congregaron nas cotas máis altas de Manzaneda. Alí, a capa de nubes impediu gozar do momento culminante da ocultación. Pese a este contratempo, os asistentes converteron a frustración nunha xornada de convivencia. Acceder aos puntos de observación en telesilla engadiu un factor de aventura a unha xornada astronómica que xa de por si prometía ser memorábel. A actitude dos afeccionados demostra que o fenómeno trascendeu o puramente visual para converterse nun evento social.

Montealegre: o epicentro do frenesí popular

O gran punto neurálgico desta febre astronómica situouse no corazón da cidade. Un milleiro de persoas congregouse no recinto amurallado de Montealegre para vivir o momento central da ocultación. As instalacións do outeiro encherse de xente, lentes de protección e un ambiente de verdadeira expectación popular. Non é menor o dato da masiva asistencia, sobre todo se se ten en conta a dureza climática e as elevadas temperaturas que azoutaban a cidade.

Os minutos previos ao eclipse total xeraron unha tensión palpábel entre os alí reunidos. A incerteza por ver se a sombra lunar avanzaba ou se unha póla das árbores cercanas tapaba a visión acrecentou os nervios. A sensación térmica era extrema e a calor asfixiante provocaba bromas entre os asistentes sobre a posíbel necesidade de abrigarse cando o sol desaparecese por completo. Esa mestura de sufrimento polas altas temperaturas e entusiasmo polo fenómeno define á perfección o carácter da xornada.