Mentres o taboleiro político nacional se consome en debates incendiarios sobre a identidade, a memoria histórica ou a unidade de España, o Partido Popular de Galicia parece estar navegando nunha frecuencia completamente distinta. A distancia entre a crispación das tertulias madrileñas e a calma institucional da Xunta non é casual: responde a unha estratexia deliberada que afunde as súas raíces na propia idiosincrasia galega e na tradición política dun partido que fixo do pragmatismo a súa principal marca de identidade.
Para Alfonso Rueda, o reto de consolidarse como presidente da Xunta non pasa polo enfrontamento dialéctico co Goberno central, senón pola capacidade de ofrecer resultados tanxíbeis nunha comunidade con desafíos moi específicos. Onde outros líderes autonómicos ven unha oportunidade para gañar titulares aglutinando o electorado conservador arredor de bandeiras identitarias, o mandatario galego prefire centrar os seus esforzos nos asuntos que realmente preocupan a unha cidadanía marcada polo reto demográfico, a dispersión territorial e unha economía profundamente vinculada ao sector primario e os servizos.
A distancia con Madrid non é táctica, é estrutural
A explicación a esta diverxencia non se atopa unicamente na personalidade de Rueda, senón na propia conformación sociolóxica de Galicia. Cun electorado maioritariamente envellecido, unha alta dispersión da poboación e unha escasa presenza de grandes núcleos urbanos que funcionen como caldo de cultivo da polarización, as consignas da guerra cultural calan con moita menos forza que noutras rexións. O peso do rural é determinante: a política galega cócese nas comarcas, no trato directo con alcaldes e sectores produtivos. Un linguaxe político demasiado abstracto ou ideoloxizado resulta inintelixíbel para un votante que demanda solucións ao saneamento, ao transporte escolar ou aos prezos da enerxía para a súa explotación agrícola.
Proba diso é a práctica desaparición da extrema dereita do mapa político galego. Mentres que no resto de España Vox condiciona as estratexias da dereita, en Galicia o partido de Santiago Abascal foi incapaz de obter representación no Parlamento autonómico. Este baleiro permite ao PPdeG xogar en solitario polo centro, sen necesidade de extremar o seu discurso para evitar fugas de votos polo seu flanco dereito. O votante galego, historicamente proclive á abstención e ao voto dual, premia a cautela institucional e castiga a confrontación estéril.
Da ‘vía galega’ ao ‘modelo Rueda’: unha tradición que perdura
Rueda non inventa nada. É o herdeiro dunha tradición que comezou con Manuel Fraga, continuou con Alberto Núñez Feijóo e que el mesmo refinou nun contexto de máxima tensión nacional. Fraga, na súa última etapa, abrazou un discurso de autogoberno pragmático. Feijóo acuñou a exitosa ‘vía galega’, un modelo que priorizaba o pacto cos axentes sociais, a reivindicación do financiamento autonómico e un discurso identitario galego afastado do centralismo do seu propio partido. A sombra de Feijóo é alongada, pero Rueda non só mantivo o manual de estilo, senón que o profundou: onde o seu predecesor tivo que lidar cun Goberno de Zapatero nos seus inicios, Rueda afronta unha lexislatura marcada pola inestabilidade e o ruído permanente.
En lugar de enredarse en polémicas sobre a lei trans, o aborto ou a memoria histórica, os titulares que xera a Xunta adoitan estar vinculados á política industrial, á defensa do sector lácteo, á mellora das infraestruturas sanitarias ou á xestión da auga. O contraste coa presidenta da Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, é evidente e buscado. Ayuso representa a á máis combativa do PP, a que fixo da batalla cultural a súa razón de ser política. Rueda representa a á pragmática.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.