Un equipo español identificou no sangue unha pegada inmunitaria capaz de anticipar a resposta á quimio‑inmunoterapia administrada antes da cirurxía en pacientes con cancro de pulmón non microcítico, segundo un estudo publicado recentemente na revista Clinical Cancer Research. O traballo, liderado por científicos do Grupo Español de Cáncer de Pulmón, analiza mostras tanto do tumor como do sangue e ofrece claves para entender por que algúns doentes obteñen respostas completas mentres outros non. A investigación baséase en datos procedentes dos ensaios clínicos NADIM e NADIM II e podería facilitar decisións terapéuticas previas á intervención cirúrxica.
Os autores examinaron mostras de 123 pacientes incluídos nos devanditos ensaios, nos que se avaliou a quimio‑inmunoterapia neoadxuvante, é dicir, administrada antes de extirpar o tumor. A análise centrouse na organización, diversidade e estado funcional dos linfocitos B no microambiente tumoral e no sangue periférico. O obxectivo era determinar se características concretas do sistema inmune podían relacionarse coa eficacia do tratamento e coa presenza de resposta patolóxica completa tras a terapéutica previa á cirurxía.
Os resultados amosan que os linfocitos B, células responsables de producir anticorpos e coordinar respostas inmunitarias, xogan un papel relevante na eficacia do tratamento. Nos pacientes que responderon mellor atopáronse linfocitos B máis maduros e funcionalmente activos, ademais dunha maior presenza de estruturas linfoides terciarias —pequenos agregados celulares que actúan como centros inmunitarios dentro do tumor—. A madurez e a actividade destas estruturas asociouse cunha maior probabilidade de desaparición completa do tumor tras a quimio‑inmunoterapia.
Segundo Alberto Cruz, coinvestigador principal e oncólogo do Instituto de Investigación Sanitaria Puerta de Hierro de Madrid, os achados apuntan a que non basta coa simple presenza de células inmunitarias no tumor: «A eficacia da inmunoterapia depende de que esa resposta estea ben organizada e sexa funcional», explica o investigador, que subliña a importancia de avaliar tanto o microambiente tumoral como marcadores detectables no sangue.
Biomarcador sanguíneo pode predicir a resposta á quimio‑inmunoterapia
Unha das achegas máis relevantes do estudo é que as diferenzas observadas no tumor tamén se reflecten no sangue periférico. Os pacientes con mellor resposta mostraron no seu sangue linfocitos B de maior calibre e sinais de activación, o que suxire a posibilidade de desenvolver biomarcadores sanguíneos capaces de predecir a eficacia da quimio‑inmunoterapia antes de someter aos doentes a un réxime potencialmente tóxico.
O uso dunha proba sanguínea preditiva tería implicacións prácticas importantes: permitiría seleccionar mellor aos candidatos a recibir quimio‑inmunoterapia neoadxuvante, evitar tratamentos innecesarios naqueles que non se van beneficiar e optimizar a combinación e o momento do abordaxe multimodal. Ademais, unha predición temperá da resposta facilitaría un deseño máis personalizado das estratexias terapéuticas e podería reducir complicacións e custos asociados ao tratamento.
Non obstante, os autores do estudo insisten na necesidade de validar estes achados en series máis amplas e en contextos clínicos diversos antes de incorporar un marcador sanguíneo á práctica habitual. Serán precisos estudos prospectivos e traballos que afonden nos mecanismos polos que a quimio‑inmunoterapia favorece a formación e maduración das estruturas linfoides terciarias, así como ensaios que determinen a robustez e reproducibilidade do marcador en distintos centros.
Os resultados, procedentes dos ensaios NADIM e NADIM II e publicados pola American Association for Cancer Researc
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.