Fotografía facilitada pola Armada de Irán que amosa os exercicios navais conxuntos con Rusia no mar de Omán fai unha semana e media. / EFE
Unha mensaxe de carácter disuasorio que, á luz dos acontecementos deste sábado, non tivo o efecto desexado.
Hai unha semana e media, Hasan Maqsudlu, voceiro e vicealmirante da Armada de Irán, anunciou a celebración de maniobras navais conxuntas con buques militares de Rusia ao leste do estratéxico estreito de Ormuz, concretamente no golfo de Omán e no norte do océano Índico, co obxectivo declarado de «mellorar» a seguridade marítima na zona e fortalecer a cooperación mutua na loita contra o que calificaron como «terrorismo marítimo».
Aínda que en ningún momento os representantes militares de ambos os países fixeron referencia ao crecente despregue marítimo estadounidense na zona, moitos analistas destacaron a coincidencia destas maniobras militares coa escalada de tensión entre Washington, Tel Aviv e Teherán.
Escaseza de aliados para Irán
Estas maniobras conxuntas, ás que en ocasións se incorporaron buques de China e outros países no marco dos BRICS, non poden ocultar unha realidade inquietante para o réxime dos axatolás: a escaseza de aliados e apoios externos.
Tras a caída de Nicolás Maduro en Venezuela e de Bashar el Asad en Siria, e o debilitamento do denominado ‘Eixe da Resistencia’ en Oriente Próximo –a constelación de milicias paramilitares que simpatizan con Irán, como Hizbulá no Líbano, Hamás en Palestina, as Forzas de Mobilización Popular chiíes en Iraq ou os hutíes en Iemen– as posibilidades de Teherán de desencadear un conflito a gran escala golpeando instalacións militares e intereses económicos de EEUU e Israel, tanto en Oriente Próximo como en todo o planeta, quedaron severamente limitadas.
A isto cómpre engadir a escasa fiabilidade de Rusia como aliado, demostrada nos últimos acontecementos, e as reticencias de China a involucrarse militarmente no conflito, o que deixa a Irán, na práctica, sen aliados externos.
O debilitamento do ‘Eixe da Resistencia’
O ‘Eixe da Resistencia’ constituía ata hai pouco un importante quebradexo para EEUU e Israel na rexión do Oriente Medio.
Desde o Líbano ata Yemen, pasando por Iraq e Gaza, o Estado iraniano financiara e armara unha morea de milicias e combatentes, capaces de organizar atentados ou disparar mísiles a distancia, non só «para proxectar poder, senón tamén como fórmula de disuasión ante os seus principais adversarios, EEUU e Israel«, escribe o experto Arman Mahmudian, investigador principal no Global and National Security Institute da Universidade do Sur de Florida.
Pero a evolución dos acontecementos tras os ataques de Hamás no sur de Israel o 7 de outubro de 2023 minguou significativamente a súa forza.
«Hamás perdeu a decenas de miles de soldados (na contenda con Israel) e á plana maior da súa dirección» mentres que «Hizbulá sufriu golpes similares no outono de 2024» a mans de Israel, danando a popularidade dos primeiros entre os habitantes de Gaza e a influencia dos segundos na vida política diaria libanesa, escribe Noah Rudin, investigador do Middle East Institute en Washington.
A caída do réxime proiraniano de Bashar el Asad fixo o resto, ao privar de continuidade territorial ás bases de Hizbulá no sur do Líbano co Estado iraniano.
Esta debilidade quedou descarnadamente ao descuberto durante a vaga de ataques contra o programa nuclear iraniano do pasado mes de xuño, cando Hizbulá, «otrora a vangarda da
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.