Nima e Mehdi, dous estudantes iranianos da USC, diante da Catedral de Santiago / Jesús Prieto
Irán é o país con máis execucións per cápita do planeta. Este sanguento récord pon de manifesto canto te xogas se alzas a voz contra un réxime que utiliza a pena de morte como instrumento de disuasión política, ademais da tortura e da represión militarizada das protestas.
E, con todo, os iranianos son un pobo en constante ebulición contra a teocracia que os goberna desde 1979. Proba diso son estes dous mozos estudantes da USC que accederon a falar con EL CORREO GALLEGO, arriscando a seguridade das súas familias, que seguen na República Islámica.
Nove días despois de que EEUU e Israel iniciaran unha guerra que xa se estendeu a 13 países, Nima e Mehdi expoñen a súa visión sobre o conflito e o futuro dun país atrapado desde mediados do século XX nunha roda de morte e inxerencias estranxeiras.
A represión do réxime iraniano
"Na universidade a maioría rexeita o ataque a Irán. Pero vós non coñecedes a crueldade do réxime. Cando condenan a morte unha moza por participar nas protestas e esa rapaza é virxe, o día antes da execución os seus carcereiros a violan. Fano porque cren que unha virxe sempre irá ao ceo e ela merece ir ao inferno.
Despois entregan diñeiro á súa familia por lle ter arrebatado a virxindade".
Mehdi describe con templanza os crimes do Goberno iraniano. Nótaselle que medrou baixo unha represión sanguenta.
De neno escoitaba as historias do seu avó sobre universitarios executados por ter un libro de Marx. Cando tiña once anos, nas manifestacións de 2014, 1.500 persoas foron asasinadas en tres días por protestar contra a pésima xestión económica.
Despois chegou o levantamento masivo de 2022, cando a mecha prendeu pola morte de Mahsa Amini nunha comisaría de Teherán, a súa cidade. "Os meus amigos din que agora aparecen moitos cadáveres nos lagos do norte do país. Teñen as mans atadas. Son as vítimas de xaneiro". Segue sen perder a serenidade.
Perspectivas sobre a guerra e o futuro de Irán
Estes relatos son a súa forma de contrarrestar as condenas a unha guerra que -outra vez- rompe o dereito internacional, que non ten unha xustificación clara nin unha saída concreta, salvo a vaga idea de que os iranianos se alcen contra o réxime, coa axuda dos kuros do norte, para despois repoñer ao Sha.
Nun despacho do hotel Araguaney, mentres amosa fotos dos muyahidín fuxindo das súas casas en coches ateigados e con colchóns nas bacas, Mehdi vaticina unha inminente caída da República Islámica. Os combatentes da Garda Revolucionaria agora dormen nas rúas, di, por temor aos bombardeos: "Son os últimos momentos do réxime, faltan dúas semanas como máximo. Mataron aos seus líderes. Por iso atacan tantos países ao azar. Non hai un mando claro e o medo esténdese".
Nima (de fronte) e Mehdi (de costas) posan ante a Catedral de Santiago / Jesús Prieto
Nima é máis cauto: calcula que a guerra aínda durará un mes. "Ata agora terán matado a un 30% ou 40% da Garda Revolucionaria. Moitos outros fuxen a Afganistán. Agora é o momento da xente… Sería xenial que caesen cara ao 15 de marzo do calendario iraniano".
A data é significativa. Os persas celebran o aninovo ese día, coa chegada da primavera, porque representa o renacer da vida. É unha costume milenaria que agora opoñen ao "réxime de morte" que os goberna.
O papel das potencias estranxeiras
A realidade sobre o terreo semella máis complexa. Mentres Israel redobra os ataques sobre Teherán, Donald Trump xa non se conforma con "destruir o programa nuclear iraniano"; agora só contempla unha rendición total.
O aiatolá Alí Jameneí era un dos poucos líderes dispostos a negociar -EUA e Israel lanzaron os primeiros ataques en pleno proceso de negociación- e a estratexia de eliminar os dirixentes non tivo o éxito agardado con Hamás ou Hezbollah.
O risco é que, ao descabezar a cúpula e eliminar os centros de mando da Garda Revolucionaria, a columna vertebral do réxime, cada comandante tome as súas propias decisións. Por iso tantos países se viron afectados pola guerra.
Este sábado, Irán anunciou que deixará de atacar os países do Golfo a non ser que sexa atacado desde alí. Horas despois, reanudou os ataques.
Que futuro para Irán?
A gran pregunta é que virá tras a caída do réxime. Nima e Mehdi apostan sen dúbida por Reza Pahlaví, que pisou o país por última vez cando tiña 17 anos, en 1978. "Irán precisa un líder que sexa un patriota, que pense primeiro nos iranianos. Sería unha transición, porque el dixo que non quere ser rei. O seu pai deunos traballo, deu liberdade ás mulleres…", argumenta Nima.
A disputa polo poder será cousa de familias: os posibles sucesores do aiatolá, o seu fillo e o neto de Jomeini, loitan contra o fillo do último sha de Persia, Mohammad Reza Pahlaví.
Para Nima e Mehdi pouco importa que Reza Pahlaví fose un ditador instaurado tras un golpe orquestrado polos EUA que recorreu a unha represión brutal para se manter no poder. A Savak, a súa policía secreta adestrada e financiada pola CIA, era tristemente famosa polas súas cámaras de tortura.
"Non é certo", replica Mehdi, "non era un ditador. A historia escríbena os vencedores e aquí venceu a revolución islámica. Pero é certo que había represión, as vítimas eran islamistas radicais e comunistas".
Xa non só soñan coa caída do réxime, agora tamén queren axudar na construción dun "novo Irán". Primeiro rematarán a súa carreira na cidade "que nos deu todo, estudos, traballo, liberdade…". Despois volverán definitivamente ao seu país.
Mehdi debuxa o seu primeiro sorriso coa idea do regreso: "Irán é todo o que temos. É a nosa historia, a nosa identidade, a nosa cultura e a nosa familia. Non podemos deixalo atrás para seguir camiñando cara a onde queiramos".
