Nima e Mehdi, dous estudantes iranianos da USC, ante a Catedral de Santiago / Jesús Prieto
Irán é o país con máis execucións per cápita do planeta. Este sangrento récord pon de manifesto canto te xogas se alzas a voz contra un réxime que usa a pena de morte como instrumento de disuasión política, ademais da tortura e a represión militarizada das protestas.
E non obstante, os iranianos son un pobo en constante ebulición contra a teocracia que os goberna desde 1979. Proba diso son estes dous mozos estudantes da USC que accederon a falar con EL CORREO GALLEGO, arriscando a seguridade das súas familias, que continúan na República Islámica.
Nove días despois de que EUA e Israel iniciasen unha guerra que xa se estendeu a 13 países, Nima e Mehdi expoñen a súa visión sobre o conflicto e o futuro dun país atrapado desde mediados do século XX nunha roda de morte e inxerencias estranxeiras.
A represión do réxime iraniano
«Na universidade a maioría rexeita o ataque a Irán. Pero vós non coñezades a crueldade do réxime. Cando condenan á morte a unha moza por participar nas protestas e esa moza é virxe, o día antes da execución os seus carniceiros violana. Fano porque cren que unha virxe sempre irá ao ceo e ela merece ir ao inferno.
Despois entregan cartos á súa familia porlle ter arrebatado a virgindade».
Mehdi describe con templanza os crimes do Goberno iraniano. Vese que medrou baixo unha represión sanguinaria.
De neno escoitaba as historias do seu avó sobre universitarios executados por ter un libro de Marx. Cando tiña once anos, nas manifestacións de 2014, 1.500 persoas foron asasinadas en tres días por protestar contra a pésima xestión económica.
Despois chegou o levantamento masivo de 2022, cando a mecha prendeu pola morte de Mahsa Amini nunha comisaría de Teherán, a súa cidade. «Os meus amigos din que agora aparecen moitos cadáveres nas lagoas do norte do país. Teñen as mans atadas. Son as víctimas de xaneiro». Segue sen perder a serenidade.
Perspectivas sobre a guerra e o futuro de Irán
Estes relatos son a súa forma de contrarrestar as condenas a unha guerra que -outra vez- rompe o dereito internacional, que non ten unha xustificación clara nin unha saída concreta, salvo a vaga idea de que os iranianos se alzen contra o réxime, coa axuda dos kuros do norte, para despois repoñer ao Sha.
Nun despacho do hotel Araguaney, mentres amosa fotos dos muyahidin fugindo das súas casas en coches abarrotados e con colchóns nas bacaas, Mehdi vaticina unha inminente caída da República Islámica. Os combatentes da Garda Revolucionaria agora dormen nas rúas, di, por temor aos bombardeos: «Son os últimos momentos do réxime, faltan dúas semanas como máximo. Mataron aos seus líderes. Por iso atacan tantos países ao chou. Non hai un mando claro e o medo espállase».
Nima (de fronte) e Mehdi (de costas) posan ante a Catedral de Santiago / Jesús Prieto
Nima é máis cauto: calcula que a guerra aínda durará un mes. «Ata agora terán matado ao 30% ou 40% da Garda Revolucionaria. Moitos outros fuxen a Afganistán. Agora é o momento da xente… Sería xenial que caesen cara o 15 de marzo do calendario iraniano».
A data é significativa. Os persas celebran o ano novo ese día, coa chegada da primavera, porque representa o renacer da vida. É unha costume milenaria que agora opoñen ao réxime da morte que os goberna.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.