Joana Montouto, viguesa de 1990, pasou de competir na élite do fútbol feminino a militar esta tempada no Atlético San Pedro de Nós, en A Coruña. Foi xogadora da Primera División e gañou dúas Copas de la Reina co Espanyol; hoxe busca equilibrio persoal e deportivo tras anos de sacrificios e problemas fóra do terreo de xogo. A súa decisión responde a unha etapa de reconsideración de prioridades: deixar a presión da máxima categoría e gozar do fútbol noutra dimensión. Montouto mantén a perspectiva sobre a súa carreira, recoñece feridas do pasado e celebra a sorte de ter vivido momentos únicos.

A futbolista conserva camisetas que resumen a súa traxectoria: a do Espanyol coa que conquistou títulos, a do Unión Campestre da tempada pasada e a que leva agora no Atlético San Pedro. No seu palmarés figuran tamén convocatorias coa selección xuvenil e etapas en clubes de referencia do fútbol galego. O seu percorrido amosa a transición dunha xeración que abriu camiños para o crecemento actual do fútbol feminino en Galicia.

Montouto empezou a xogar no patio do colexio Apóstol xunto ao seu irmán xemelgo e prosperou en categorías masculinas pola súa velocidade e olfacto goleador. Aos 14 anos chamou a atención do Lavadores, aínda que foi a mudanza ao Olivo a que marcou o seu salto a equipos de maior proxección nos anos 2000. Xa na adolescencia brillou o suficiente como para recibir ofertas que a catapultaron fóra de Galicia e que a levaron a vestir a camiseta da selección sub-19.

Do vértigo da élite á tranquilidade

Como moitas xogadoras da súa xeración, Montouto viviu a esixencia temprá da máxima competición e tamén o custo persoal que iso implicou. Recoñece que, sendo máis nova, interpretou como un fracaso non se consolidar na élite durante anos. Coa perspectiva que dá o tempo, revisou ese xuízo e valora o vivido desde outra óptica.

«Tiven todo. A Selección, as Copas, a Primera División… Cando era máis nova, sentía como un fracaso non terme mantido alí, pero, co tempo, decateime de canto afortunada e privilexiada fun. Non cambio a miña experiencia futbolística por nada do mundo».

Montouto comparte no seu recordo o vestiario con xogadoras que despois se converteron en referentes internacionais. Entre as compañeiras coas que conquistou títulos figuraban figuras como Vero Boquete e unha nova Alexia Putellas, a quen lembra como parte dese grupo que deixou pegada no fútbol español. Hoxe ve desde a distancia como algunhas das súas excompañeiras alcanzan recoñecementos mundiais, mentres ela escolleu unha vida deportiva menos exposta.

Motivos persoais e novos proxectos

O fin da tensión competitiva non foi un paso sinxelo. Montouto admite que noutro momento tivo que afastarse por problemas de saúde relacionados coa alimentación, unha dificultade que condicionou a súa continuidade profesional e que a obrigou a replantexar prioridades. A partir desa experiencia decidiu buscar fórmulas para gozar do deporte sen sacrificar o seu benestar.

«Tiven que deixalo por problemas de alimentación»

A tempada anterior xogouna no Unión Campestre e na campaña actual vinculouse ao Atlético San Pedro de Nós, onde actúa sen as mesmas expectativas que na súa mocidade. Ademais, compaxina o fútbol coa práctica do pádel e con labores de formación na canteira do Club Esclavas, onde adestra equipos xuvenís e transmite a súa experiencia a novas xeracións.

No seu relato combina a morriña pola competición internacional coa aceptación dun presente máis sosegado. Confesa ter sacrificado moito polo fútbol na súa época, pero agora prioriza a saúde e o desfrute: xa non se enfada se non participa nun partido e atopou pracer noutras facetas do deporte.

Montouto representa unha xeración que viviu a profesionalización incipiente do fútbol feminino e que, á vez, afronta as secuelas dunha carreira exposta a presións e desequilibrios. O seu testemuño aporta unha lectura humana sobre os custes e as recompensas de formar parte daquela primeira onda de referentes galegas.

No balance final, a viguesa destaca a sorte de ter compartido éxitos e vivencias que poucas xogadoras alcanzan e transmite unha mensaxe de gratitude e prudencia ás novas promesas: valorar a carreira máis alá da gloria inmediata e coidar o aspecto persoal tanto como o deportivo.