Joana Montouto, viguesa de 1990, pasou de competir na elite do fútbol feminino a militar esta tempada no Atlético San Pedro de Nós, na Coruña. Foi xogadora da Primeira División e gañou dúas Copas da Raíña co Espanyol; hoxe busca equilibrio persoal e deportivo tras anos de sacrificios e problemas fóra do campo. A súa decisión responde a unha etapa de reconsideración de prioridades: deixar a presión da máxima categoría e gozar do fútbol dunha outra dimensión. Montouto mantén a perspectiva sobre a súa carreira, recoñece feridas do pasado e celebra a sorte de ter vivido momentos únicos.
A futbolista conserva camisetas que resumen a súa traxectoria: a do Espanyol coa que conquistou títulos, a do Unión Campestre da tempada pasada e a que leva agora no Atlético San Pedro. No seu palmarés figuran tamén convocatorias coa selección xuvenil e etapas en clubes de referencia do fútbol galego. O seu percorrido mostra a transición dunha xeración que abriu camiños para o crecemento actual do fútbol feminino en Galicia.
Montouto empezou a xogar no patio do colexio Apóstol xunto ao seu irmán xemelgo e prosperou en categorías masculinas pola súa velocidade e olfacto goleador. Aos 14 anos chamou a atención do Lavadores, aínda que foi o traslado ao Olivo o que marcou o seu salto a equipos de maior proxección nos anos 2000. Xa na adolescencia brillou o suficiente como para recibir ofertas que a catapultaron fóra de Galicia e a levaron a vestir a camiseta da selección sub-19.
Do vértigo da elite á tranquilidade
Como moitas xogadoras da súa xeración, Montouto viviu a esixencia temperá da máxima competición e tamén o custo persoal que iso implicou. Recoñece que, sendo máis nova, interpretou como un fracaso non consolidarse na elite durante anos. Coa perspectiva que dá o tempo, revisou ese xuízo e valora o vivido desde outra óptica.
«Tiven todo. A Selección, as Copas, a Primeira División… Cando era máis nova, sentía como un fracaso non me ter mantenido aí, pero, co tempo, decateime de canto afortunada e privilexiada fun. Non cambio a miña experiencia futbolística por nada do mundo».
Montouto comparte vestiario na súa memoria con xogadoras que despois se converteron en referentes internacionais. Entre as compañeiras coas que conquistou títulos figuraban nomes como Vero Boquete e unha moza Alexia Putellas, ás que lembra como parte dese grupo que deixou pegada no fútbol español. Hoxe ve desde a distancia como algunhas das súas excompañeiras acadan recoñecementos mundiais, mentres ela escolleu unha vida deportiva menos exposta.
Motivos persoais e novos proxectos
O abandono da tensión competitiva non foi un paso sinxelo. Montouto admite que nun momento tivo que afastarse por problemas de saúde relacionados coa alimentación, unha dificultade que condicionou a súa continuidade profesional e que a obrigou a replantexar prioridades. A partir desa experiencia decidiu buscar fórmulas para gozar do deporte sen sacrificar o seu benestar.
«Tiven que deixalo por problemas de alimentación»
A tempada anterior xogouna no Unión Campestre e na campaña actual vinculouse co Atlético San Pedro de Nós, onde actúa sen as mesmas expectativas que na súa xuventude. Ademais, compaxina o fútbol coa práctica do pádel e con labores de formación na canteira do Club Esclavas, onde adestra equipos xuvenís e transmite a súa experiencia a novas xeracións.
No seu relato combina a morriña pola competición internacional coa aceptación dun presente máis apacible. Confesa ter sacrificado moito polo fútbol no seu momento, pero agora prioriza a saúde e o goce: xa non se enfada se non participa nun partido e atopou pracer noutras facetas do d
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.