En Pontevedra, o 11 de marzo de 2026, o pregón inaugural da Semana Santa foi lido por José Luis Ageitos Míguez no Teatro Principal, nun acto que serviu para lembrar 675 anos de tradición relixiosa e anunciar o programa deste ano, que contempla dez procesións se a meteoroloxía o permite. A lectura oficial puxo o acento na continuidade histórica e na importancia de recuperar o pulso das celebracións tras dous anos nos que os pontevedreses non puideron entregarse plenamente aos seus desfiles máis emblemáticos. A presentación do calendario precedeu ao pregón e foi acompañada por autoridades e por un público numeroso no patio de butacas.
O teatro apareceu ateigado, síntoma de que existe demanda social polas celebracións que enchen as rúas do casco vello durante a Semana Santa. O acto, que combinou a exposición do programa coa intervención do pregoeiro, transmitiu esa sensación de “fame de procesión” que se acumulou na cidade. A solemnidade do momento contrastou coa expectativa das confrarías, que agardan poder desfilar con normalidade e coa presenza multitudinaria de fieis e visitantes.
Como secretario da Junta Coordinadora e vicepresidente da Cofradía de Nuestro Padre Jesús con la Cruz a Cuestas, Ageitos debuxou na súa intervención un percorrido histórico apoiado en arquivos e na memoria colectiva. Ante o auditorio, situou a orixe da Semana Santa local no 2 de abril de 1351, cando os frailes dominicos organizaron unha procesión de palmas que asentou un cerimonial que, con interrupcións, chegou ata hoxe. O seu discurso combinou o rigor documental coa evocación afectiva dunha tradición que, dixo, forma parte da identidade da cidade.
Non evitou, con todo, as etapas máis difíciles: a principios do século XX o vello cerimonial resentíuse e varias procesións foron desaparecendo do calendario municipal. Entre 1934 e 1948, a celebración quedou reducida de forma significativa e soamente a Procesión do Santo Enterro puido realizarse con certa regularidade, protagonizada polo Cristo xacente e pola Virxe da Misericordia en rúas que xa non reunían a multitude doutro tempo. Ese paréntese marcou un período de repliegue que condicionou a evolución das cofrarías nas décadas posteriores.
A recuperación chegou marcada por unha data clave: 1949, cando se impulsou unha restauración da Semana Santa que devolveu ritmo e contido ás celebracións locais. Ageitos reivindicou a figura do sacerdote e artista Luis Pintos Fonseca, que foi determinante na reorganización e no deseño estético dese renacer. Desde entón, a programación foise afortando en participantes e espectadores ata consolidarse no esplendor que se recoñece hoxe, froito do traballo colectivo de hermandades e comunidades parroquiais.
O pregón detallou ademais as dez procesións previstas para 2026, un número que os organizadores interpretan como signo de saúde do relevo xeracional e do compromiso das cofrarías. O itinerario abranguerá os enclaves históricos do casco vello, e as saídas procesionais preséntanse como fitos culturais e relixiosos que mobilizan distintas xeracións. Non obstante, os responsables lembraron a dependencia do calendario respecto do tempo atmosférico, un factor que condiciona cada ano a celebración exterior.
Alén do calendario, a intervención de Ageitos subliñou o valor patrimonial e artístico das imaxes, pasos e ritos que conforman a Semana Santa pontevedresa. O pregoeiro apelou á conservación de arquivos, á posta en valor das pezas e á transmisión dos oficios entre os mozos para asegurar a continuidade. Así mesmo, plantexou a necesidade de compatibilizar devoción e coidado do patrimonio para que a celebración siga sendo fonte de identidade comunitaria.
Ao peche do acto, a sensación entre autoridades, confrades e público era de optimismo contido: a programación recupera volume e promete devolver ás rúas o carácter multitudinario de antano, sempre que as condicións permitan as saídas. O pregón oficial serviu así de punto de partida para unhas datas nas que a cidade espera comprobar ata que punto a Semana Santa recupera a súa presenza plena na vida colectiva. As miradas agora están postas nas procesións e na resposta dunha cidadanía que mostrou ansias de volver a vivir a súa tradición desde dentro.
