Catro anos de batalla xudicial poden estar a chegar a un punto de inflexión. Un traballador da hostalaría de Lugo, que denunciou ao seu xefe por verterlle aceite quente nas costas e por meses de humillacións no traballo, conseguiu que a Audiencia Provincial ordene retomar as diligencias contra o hostaleiro ao apreciar indicios dun posible acoso laboral. Un xiro notable nun expediente que parecía condenado ao esquecemento.
Da cociña ao xulgado
Os feitos remóntanse ao 12 de decembro de 2022. Aqueles días, o traballador denunciou perante o xulgado de Instrución número 3 de Lugo unha relación laboral que, ao seu xuízo, atravesara todas as liñas. Non só o episodio do aceite quente nas costas, que el atribúe a un acto deliberado. Tamén insultos habituais, desvalorización constante do seu traballo diante dos compañeiros e presións para que abandonase o posto.
A lista de secuelas que describiu tampouco é menor: ansiedade, medo, illamento. Síntomas que, segundo o seu relato, foron instalándose no seu día a día á medida que a convivencia laboral se deterioraba. Demasiada angustia para un soldo.
Un episodio recoñecido, mais con dúas versións
Ho certo é que a queimadura existe e o hostaleiro non a negou. A súa defensa do episodio foi outra: un accidente laboral fortuíto, propio da dinámica dunha cociña, sen máis intención que a dun golpe de calor mal calculado entre fogóns. A diferenza entre ambas as versións —intención contra casualidade— é precisamente o que os tribunais tardaron catro anos en decidir se merece un exame a fondo.
A primeira tentativa xudicial non foi favorable ao traballador. Un auto do 18 de setembro de 2024 reduciu os feitos a un delito leve, despois de que as diligencias iniciais se abrisen valorando posibles delitos de lesións, ameazas, acoso laboral e contra a integridade moral. É dicir: do delito grave posible ao delito leve, case sen escalas.
O recurso que cambiou o rumbo
Aí está a clave do xiro. O avogado do denunciante recorreu o auto e sostivo que vulneraba o dereito á tutela xudicial efectiva porque non explicaba as razóns desa transformación do procedemento. No recurso, o letrado defendía que existían indicios compatibles con todos os delitos denunciados e mesmo con posibles ilícitos en materia de prevención de riscos laborais, e criticou que o xulgado minimizase os feitos reconducíndoos de xeito indebido.
A apelación funcionou. A Audiencia Provincial veu dicir que o caso merece máis que unha cualificación de delito leve e ordenou que as diligencias continúen o seu curso, reabrindo unha porta que moitos daban pechada.
Catro anos de papeleo
Convén lembrar a cronoloxía, porque di moito do problema. Decembro de 2022, denuncia. Setembro de 2024, auto que reduce os feitos. Case dous anos despois, reapertura. Catro anos de vida nos que o traballador viu como o seu caso pasaba por varias xurisdicións e como, en cada trámite, parecía diluírse un pouco máis.
O caso de Lugo non é, probablemente, un caso illado. Os conflitos laborais no sector da hostalaría —con precariedade, xerarquías difusas e relacións de poder moi desiguais entre propietario e empregado— adoitan resolverse fóra dos tribunais ou, directamente, non resolverse. Que un traballador aguante catro anos de procedementos para que alguén examine se o que lle ocorreu foi un accidente ou un acoso di bastante de o cuesta arriba que resulta este tipo de reclamacións.
Queda agora por ver a onde leva a instrución reaberta: se as probas terminan de debuxar un padrón de acoso ou se a versión do accidente se impón. Pero a pregunta que o caso deixa sobre a mesa é outra: cantos traballadores terían abandonado o camiño no primeiro auto desfavorable? Que este chegou até aquí é, en si mesmo, unha noticia.
Únete a la conversación
En esta sección solo pueden comentar usuarios registrados.