Sonia Torre, nun texto publicado o 16 de marzo de 2026 desde Ourense, describe o horror cotián dunha familia que espera noticias tras unha intervención hospitalaria e aproveita a experiencia para denunciar as desigualdades que xera a mercantilización da saúde. A autora sitúa o foco na angustia da espera, na falta de información económica e na presión que sente quen teme non poder pagar un tratamento. O artigo plantexa, a partir dun caso concreto, a necesidade de protexer unha sanidade pública universal fronte a recortes e privatizacións.
A narración arrinca nunha sala de hospital, coa atmosfera tensa que acompaña a unha operación. A espera prolongada, o cansaço e o medo conviven coa burocracia clínica e coa ausencia dun orzamento claro. Segundo a cronista, ninguén ofreceu un desglose de custos nin explicou que, na práctica, a esperanza pode depender do diñeiro.
Ademais do drama persoal, o texto critica unha dobre moral: os que presumen de éxitos económicos fóra, especialmente en países con sistemas sanitarios caros como Estados Unidos, reclaman a distancia non pagar impostos e, con todo, volven a ser atendidos con fondos públicos cando enferman. Esa contradición, sostén a autora, subliña a importancia colectiva de manter servizos universais financiados pola solidariedade fiscal.
O custo invisible da enfermidade
O relato pon de manifesto un elemento que adoita quedar fóra do debate: o custo emocional e económico que acompaña á enfermidade. Non só se trata do custo directo dunha intervención, senón do que se vende ou se hipoteca para afrontalo, do desgaste familiar e da incerteza que asoma en cada notificación hospitalaria. A autora reivindica que a saúde deixe de ser un ben de mercado para volver a ser un dereito protexido.
Nesa liña, o artigo esixe ás administracións autonómicas maior investimento e unha xestión eficaz dos recursos sanitarios. Reclámase blindar a atención pública ante fórmulas privadas que, segundo o texto, priorizan beneficios e poden deixar de atender cando a rendibilidade cae. O chamamento é a reforzar a rede pública para que a atención non dependa do peto nin da capacidade de influencia.
A peza tamén lembra que a formación sanitaria se sostén con impostos e que moitos profesionais que hoxe salvan vidas foron educados en centros públicos. Ese argumento vincula educación e sanidade como dous piares que, sen financiamento colectivo, perderían eficacia e equidade. A autora advirte do risco de desmantelar estes servizos baixo o pretexto da eficiencia privada.
Responsabilidade colectiva fronte ao interese privado
Máis alá da argumentación técnica, o texto apela á experiencia vivida: a angustia nunha sala de espera, a fronteira entre a vida e a morte que se sente máis real cando aparece a sombra do custo. Ese escenario, segundo a autora, é o mellor argumento para defender a universalidade e a gratuidade efectiva da sanidade. O dolor real, conclúe, non admite que o acceso dependa da conta bancaria.
A columna urxe aos cidadáns e aos responsables políticos a non normalizar a privatización nin a resignarse ante listas de agarda xustificadas por recortes orzamentarios. Ademais, reclama transparencia nas contas, porque o acceso á información —incluído un desagregamento dos gastos sanitarios— forma parte da garantía de equidade. Sen claridade, a desconfianza medra e a cohesión social reséntese.
En definitiva, a reflexión que plantea Sonia Torre é tanto moral como pragmática: soster unha sanidade pública robusta esixe impostos xustos, xestión responsable e vontade política para protexer dereitos básicos. A mensaxe final é nítida: a saúde non debe converterse nun negocio onde a balanza se incline polo diñeiro e a prudencia esixe defender o público fronte a quen, desde a distancia, prefiren beneficiarse sen contribuír.
