María Varela, natural de Santiago de Compostela, entregou de forma simbólica no Ministerio de Sanidad en Madrid máis de 55.000 asinaturas que reclaman que o cribado do cancro de mama comece aos 40 anos. A acción produciuse o 12 de marzo de 2026 e busca forzar unha revisión dos criterios actuais ante a preocupación pola mortalidade e polos diagnósticos en mulleres novas. Varela argumenta que a situación é urxente e que nin as afectadas nin quen aínda descoñecen a súa enfermidade poden esperar unha reforma que podería salvar vidas.
A iniciativa naceu na plataforma Change.org coa etiqueta «Mamografías a los 40» e, segundo a promotora, tivo unha ampla repercusión en apenas meses. No momento de depositar as asinaturas no rexistro do ministerio a campaña sumaba máis de 55.000 adesións entregadas e, en cuestión de horas, pasou de case 57.000 a preto de 70.000 apoios, unha escalada que a impulsora atribúe á difusión nas redes e ao eco mediático. Varela agarda agora que o ministerio fixe canto antes unha cita para explicar en persoa os seus argumentos e achegar a voz das persoas que viviron a enfermidade.
A propia activista lembra que iniciou a recollida de asinaturas en novembro pasado, coincidindo co seu aniversario, como resposta á súa experiencia persoal co cancro de mama. A entrega en Madrid foi un acto emotivo que provocou nervios e recordos do diagnóstico, o ingreso hospitalario e todo o que veu despois, circunstancias que, di, a empurraron a converter o trance en reivindicación colectiva. Acompañada doutras mulleres, Varela subliña que a mobilización pretende trasladar ao ministerio a urxencia dun cambio nas recomendacións de cribado.
Entre as persoas que a acompañaron na capital figurou a tamén galega Esther Taboada, que relatou ter afrontado dous tumores mamarios, un aos 31 anos e outro aos 44, experiencia que reforza a tese de que a detección precoz pode ser determinante. Xunto a elas estiveron outras compañeiras identificadas como Carmen, Nuria e Marina, que participaron na entrega de asinaturas e na reivindicación pública ante a sede ministerial. A presenza de mulleres con historias diversas buscou amosar ao Ministerio de Sanidad a amplitud do problema e a necesidade de adaptar as estratexias de prevención.
Varela insiste en que a petición non é un capricho local senón unha demanda fundada no alivio da carga sanitaria e na protección de vidas. Aporta a cifra de que en España falecen arredor de 18 mulleres ao día por cancro de mama, un dato que utiliza para subliñar a gravidade do problema e a falta de tempo para esperar procesos burocráticos prolongados. Frente a esas cifras, a promotora reclama que o debate público e as decisións sanitarias prioricen a ampliación da detección precoz entre mulleres de 40 a 49 anos.
A entrega das máis de 55.000 asinaturas realizouse como trámite simbólico no rexistro do ministerio, segundo a versión facilitada polas impulsoras, que desexan converter ese xesto no primeiro paso cara unha reunión formal. Varela e as súas compañeiras piden que esa convocatoria se produza canto antes para poder expoñer datos, testemuños e propostas concretas sobre como artellar un cribado máis precoz. Dende a campaña aseguran estar dispostas a colaborar coas autoridades no deseño de pautas que combinen evidencia científica e necesidades reais das pacientes.
A promotora non oculta a emoción pola resposta cidadá e agradece o apoio recibido, que entende como proba do interese social pola cuestión. Mantén aberta a recollida de adesións na plataforma dixital e anima a que máis persoas se sumen ata que se concrete unha reacción institucional. No seu relato, a suma de asinaturas, o acompañamento doutras afectadas e a visibilidade mediática son ferramentas para acelerar un cambio que, segundo elas, pode marcar a diferenza entre a vida e a morte.
Mentres espera esa cita co ministerio, Varela plantexa que a discusión sobre o inicio do cribado debería transcender posicións partidarias e centrarse na protección da saúde pública. Reclama que as administracións competentes actúen con celeridade e sensibilidade cara ás historias persoais que subxacen ás cifras. A campaña, conclúe, non ten carácter victimizante senón práctico: pretende converter a dor e a experiencia en políticas de prevención máis eficaces e accesibles para todas as mulleres.
