En el Festival de Málaga, el 10 de marzo de 2026, Anna Saura presentó «Ese niño de la fotografía», un documental que propón por primeira vez un achegamento íntimo á vida e ao traballo do seu pai, o cineasta Carlos Saura, que faleceu en 2023 aos 91 anos. A responsable do filme reuniu material persoal inédito —fotografías, gravacións, debuxos e reflexións— para amosar por que Saura se mantivo creativo ata os seus últimos días. O motivo, segundo a directora, foi deixar testemuño da teimosía e da curiosidade que marcaron a súa traxectoria. A presentación en Málaga serviu para poñer en diálogo a dimensión pública da súa obra cunha vertente humana pouco coñecida.

O documental recolle imaxes rodadas durante os últimos tres anos de vida do cineasta, tanto no seu despacho de Collado Villalba coma nas viaxes que emprenderon pai e filla. Saura aparece traballando coa mesma entrega que o acompañou durante toda a súa carreira: pintando, facendo fotografías e conversando sobre os seus proxectos. A súa filla conta que, mesmo cando lle custaba respirar, mantivo a rutina creativa e non deixou de producir. Esa enerxía fronte á enfermidade é un dos eixos que atravesan a película.

«Ese niño de la fotografía» non é unha película centrada na cronoloxía de premios e estreas, senón no proceso: a maneira en que a ollada do autor converxía no cine, na pintura e na fotografía. O material de arquivo facilita ese retrato coral: entrevistas antigas, gravacións televisivas e arquivos persoais que constrúen unha voz propia. A intención, explica Anna, foi mostrar o home detrás do mito, un creador hermético e ao mesmo tempo sorprendentemente próximo na súa intimidade. Esa tensión entre reserva e proximidade é a que dota o documental do seu principal valor.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

A película repasa etapas clave da biografía de Saura, desde a súa infancia en Huesca ata a súa formación no Instituto de Investigaciones y Experiencias Cinematográficas de Madrid. Detense nas súas colaboracións máis permanentes, en especial con Elías Querejeta, produtor de títulos decisivos como «Elisa, vida mía» ou «Mamá cumple 100 años». Tamén aborda a importancia dos recoñecementos internacionais, en festivais como Cannes e Berlín, que lle permitiron soster unha carreira en España durante o franquismo. Ese contexto histórico e profesional entrelázase coas vivencias persoais que a filla reconstrúe a partir do arquivo familiar.

Anna Saura, que empezou a traballar co seu pai aos quince anos como asistente, relata na película anécdotas do día a día e ofrece unha ollada de persoa que transitou moitos rodaxes e despachos xunto a el. Hoxe, como produtora executiva de proxectos como «Día de caza», recoñece que a súa función no documental foi dobre: a de narradora e a de compiladora dun legado. Confesa que a súa vida profesional actual é de papeis, contratos e loxística, pero que decidiu asumir a dirección porque sabía que historias quería preservar. Esa mestura de profesionalidade administrativa e sensibilidade persoal conforma o pulso do filme.

Entre o material desvelado aparecen fotografías inéditas, apuntes e reflexións gravadas polo propio Saura ao longo da súa carreira, elementos que permiten seguir a evolución das súas obsesións temáticas e estéticas. O montaxe traballa con esa voz íntima para mostrar como a creación foi unha resposta constante á curiosidade e á necesidade de contar historias. A cinta evita a haxiografía e prefire o retrato en primeira persoa, con silencios e retallos que revelan máis do que explican as grandes declaracións públicas. Iso convértea nun complemento valioso para a historiografía do cinema español contemporáneo.

Na rolda de prensa en Málaga, Anna insistiu na idea dun home «gracioso, amable e moi solitario», paradojas que conviviron no seu carácter. A directora subliñou que nunca escoitou ao seu pai dicir que estaba aburrido e que, pola contra, sempre buscou actividades creativas. Eses trazos emerxen como pezas clave para comprender por que a súa obra mantén vixencia: a necesidade de mirar, de probar e de non conformarse. O documental pon en primeiro plano esa disciplina íntima que alimentou tanto os longametraxes como as pezas pictóricas e fotográficas.

A acollida en Málaga xa abriu o debate sobre a proxección futura do documental en salas e festivais internacionais, e sobre o seu papel para novas xeracións que estudan o cinema español. Para os espectadores galegos, a película ofrece a oportunidade de redescubrir a un autor que combinou vocación artística e compromiso profesional en épocas complexas. Máis alá da figura pública, «Ese niño de la fotografía» pretende preservar a memoria dun creador que, segundo a súa propia familia, nunca deixou de mirar e de traballar ata o final.