O Ministerio de Sanidad fixo público o informe anual sobre agresións a profesionais do Sistema Nacional de Salud correspondente a 2025, que recolle un total de 18.563 incidentes notificados en todo o país. A maior parte dos ataques producíronse en centros de Atención Primaria, que concentran aproximadamente a metade dos casos, e o informe atribúe a persistencia do problema á crecente tensión na atención e a episodios de confrontación verbal e física en consultas e urxencias. Os datos, remitidos polas comunidades autónomas, reflicten un incremento interanual que, aínda que moderado respecto do ano anterior, mantén a tendencia alcista. O informe apunta á necesidade de medidas preventivas e de protección do persoal sanitario.
En termos relativos, as cifras divulgadas indican unha taxa de 24,37 agresións por cada 1.000 profesionais e un aumento de 1.493 casos con respecto a 2024, o que supón un alza do 8,74%. O crecemento, segundo o documento, é inferior ao rexistrado entre 2023 e 2024, cando a suba foi do 15,74%, o que suxire unha desaceleración do ritmo pero non unha reversión da tendencia. Os datos foron recompilados a partir das notificacións que realizan as distintas administracións sanitarias autonómicas ao Ministerio.
O carácter das agresións é maioritariamente non físico: o 84,5% dos incidentes comunicados corresponden a insultos, ameazas ou condutas intimidatorias, mentres que o resto son agresións físicas. Entre as categorías profesionais, os médicos alcanzaron un rexistro histórico, con 879 ataques notificados ao longo de 2025, cifra que pon de relevo a vulnerabilidade de quen atenden situacións de alta presión. Un testemuño incluído no informe describe a angustia que xeran estes episodios, con profesionais que procuran protexerse fronte á violencia en escenarios clínicos.
Por niveis asistenciais, a Atención Primaria concentra o 51% dos episodios rexistrados e a Atención Hospitalaria o 47%, quedando as emerxencias extrahospitalarias nun porcentaxe menor. Esta distribución confirma que os centros de saúde, pola súa condición de porta de entrada ao sistema e polo volume de contactos cotiás, son escenarios privilexiados de conflito. A alta prevalencia en consultas e salas de espera pon de manifesto as malas condicións de accesibilidade e as demoras como factores de tensión entre usuarios e profesionais.
A dimensión de xénero do problema tamén é patente: o 80% das agresións notificadas afectaron a mulleres, proporción que garda relación coa composición da plantilla sanitaria, na que arredor do 76% son profesionais femininas. En canto á idade, a maior parte dos casos concéntrase entre os 25 e os 55 anos, sendo o tramo de 25 a 35 anos o que rexistra máis notificacións, o que apunta a como a violencia incide na cohorte de profesionais en fases tempranas ou intermedias da súa carreira.
Por categorías, o persoal facultativo e o de enfermaría son os colectivos máis afectados, unha circunstancia explicable polo seu contacto directo e sostido con pacientes e acompañantes. Na maioría dos episodios a agresión parte do propio usuario ou paciente, que representa o 71% dos casos notificados, mentres que familiares ou acompañantes aparecen no 29% restante. Nas agresións nas que se identifica o sexo do agresor, o 57% corresponden a varóns e o 43% a mulleres.
O informe subliña as consecuencias deste clima de hostilidade sobre a saúde laboral, o absentismo e a calidade asistencial, e plantea a conveniencia de reforzar protocolos de prevención, formación no manexo de conflitos e mecanismos de denuncia e apoio ás vítimas. Organizacións profesionais e sindicatos levan tempo reclamando medidas máis contundentes que inclúan seguridade nos centros, accións formativas e maior protección legal, argumentos que recuperan peso ante a persistencia da cifra anual.
A pesar da moderación na taxa de crecemento, a cifra de 2025 confirma que a violencia contra os profesionais sanitarios segue a ser un problema estrutural do sistema sanitario español. O reto que plantea o informe é dobre: mitigar os factores que xeran conflito na atención e mellorar a resposta institucional para protexer a quen atenden á poboación en condicións cada vez máis esixentes.
