O Consello da Xunta celebrou este luns, 23 de marzo de 2026, a aprobación da aplicación anual do Plan de Prevención e Defensa contra os Incendios Forestais de Galicia, coñecido como Pladiga. O documento, que se presentará este venres ao Consello Forestal, incorpora un paquete de medidas centradas na vixilancia tecnolóxica, no reforzo de medios humanos e na especialización da dirección técnica das extincións.
Meios e novidades operativas
Entre as novidades máis visibles figura a aposta pola vixilancia aérea e terrestre: o plan recolle o uso sistemático de drones e a extensión de sistemas de videovixilancia en puntos críticos. A Xunta defende que esa tecnoloxía permitirá detectar lumes en fases iniciais e optimizar a resposta, sobre todo en áreas montañosas de difícil acceso.
No aspecto puramente humano, a Consellería inclúe a incorporación de 42 novas brigadas para a época de alto risco, o que supón un reforzo notable respecto de exercicios previos. Ademais, anúnciase a ampliación do período de traballo do persoal fixo discontinuo —os famosos brigadistas que pasan parte do ano en activo— para garantir continuidade operativa nos meses máis perigosos.
Outra peza clave é a reestruturación da Unidade de Directores de Extinción, a UDEX, que pasa de contar con 6 a 15 expertos. Ese incremento non é anecdótico: supón unha aposta pola dirección técnica e pola coordinación nas grandes actuacións de extinción, un recoñecemento implícito de que os sinistros recentes esixiron un mando máis profesionalizado e con maior capacidade para coordinar medios aéreos, terrestres e multinivel.
«adaptarse aos novos tipos de incendios, de enorme intensidade nos últimos veráns»,
foi a idea que, segundo fontes da Xunta, resumiu o presidente durante a aprobación. A frase sintetiza a sensación de alarma que acompaña desde hai anos aos servizos de extinción: lumes máis virulentos, convectivos e capaces de desprazarse con rapidez por corredores de combustible.
Leccións dos veráns recentes e a paisaxe galega
Galicia chega a este Pladiga coa memoria aínda quente de veráns que devoraron miles de hectáreas en comarcas do interior e litorais. Non é a primeira vez que a comunidade afronta críticas pola xestión do monte, a proliferación de masas monoespecíficas de eucalipto e o abandono de parcelas agrícolas que crean verdadeiros continentes de combustible. Esa realidade estrutural converteu zonas como a de O Barco de Valdeorras en exemplo da vulnerabilidade: veciños e veciñas lembran como as chamas se alimentan dun paisaxe fragmentado e, a miúdo, mal xestionado.
O Pladiga tenta, ademais de sofocar lumes, introducir medidas preventivas: cortafogos, desbroces e actuacións en franxas periurbanas figuran no catálogo de actuacións. Con todo, os técnicos consultados por este periódico subliñan que a prevención esixe anos de investimento e unha colaboración estreita con concellos, comunidades de montes e propietarios privados, moitas veces reticentes a asumir custos ou a cambiar prácticas forestais.
A dimensión climática engade presión. Os cambios nos patróns de precipitación e temperaturas máis altas alongan as tempadas de risco e favorecen lumes de comportamento extremo. Por iso a incorporación de ferramentas predictivas e dunha dirección técnica reforzada —como a UDEX ampliada— aparece no plan como un intento de gañar capacidade de anticipación e de reacción fronte a incendios que xa non se parecen aos do pasado.
Repercusións, financiamento e coordinación
O anuncio foi recibido cunha mestura de alivio e escepticismo. Por unha banda, os alcaldes das zonas máis afectadas celebran o aumento de brigadas e a chegada d
