O Consello da Xunta celebrou este luns, 23 de marzo de 2026, a aprobación da aplicación anual do Plan de Prevención e Defensa contra os Incendios Forestais de Galicia, coñecido como Pladiga. O documento, que se presentará este venres ao Consello Forestal, incorpora un paquete de medidas centradas na vixilancia tecnolóxica, o reforzo de medios humanos e a especialización da dirección técnica das extincións.
Medios e novidades operativas
Entre as novidades máis visibles figura a aposta pola vixilancia aérea e terrestre: o plan recolle o uso sistemático de drones e a extensión de sistemas de videovixilancia en puntos críticos. A Xunta defende que esa tecnoloxía permitirá detectar lumes en fases iniciais e optimizar a resposta, sobre todo en áreas montañosas de difícil acceso.
No puramente humano, a Consellería incluíu a incorporación de 42 novas brigadas para a época de alto risco, o que supón un reforzo notable respecto a exercicios previos. Ademais, anúnciase a ampliación do período de trabalho do persoal fixo discontinuo —os famosos brigadistas que pasan parte do ano en activo— para garantir continuidade operativa nos meses máis perigosos.
Outra peza clave é a reestruturación da Unidade de Directores de Extinción, a UDEX, que pasa de contar con 6 a 15 expertos. Ese incremento non é anecdótico: supón unha aposta pola dirección técnica e a coordinación en grandes incendios, un recoñecemento implícito de que os sinistros recentes esixiron mando máis profesionalizado e con máis capacidade para coordinar medios aéreos, terrestres e multinivel.
«adaptarse aos novos tipos de incendios, de enorme intensidade nos últimos veráns»,
foi a idea que, segundo fontes da Xunta, resumiu o presidente durante a aprobación. A frase sintetiza a sensación de alarma que acompaña desde fai anos aos servizos de extinción: incendios máis virulentos, convectivos e capaces de desprazarse con rapidez por corredores de combustible.
Licenzas de veráns recentes e a paisaxe galega
Galicia chega a este Pladiga coa memoria aínda quente de veráns que devoraron milleiros de hectáreas en comarcas de interior e litorais. Non é a primeira vez que a comunidade afronta críticas pola xestión do monte, a proliferación de masas monoespecíficas de eucalipto e o abandono de parcelas agrícolas que crean continentes de combustible. Esa realidade estrutural converteu zonas como a de O Barco de Valdeorras en exemplo da vulnerabilidade: veciños e veciñas recordan como as lapas se alimentan dunha paisaxe fragmentada e, a miúdo, mal xestionada.
O Pladiga tenta, ademais de sufocar lumes, introducir medidas preventivas: cortafogos, desbroces e actuacións en franxas periurbanas figuran no catálogo de actuacións. Non obstante, os técnicos consultados por este xornal subliñan que a prevención esixe anos de investimento e unha colaboración estreita con concellos, comunidades de montes e propietarios privados, moitas veces reticentes a asumir custos ou a cambiar prácticas forestais.
A dimensión climática engade presión. Os cambios nos patróns de precipitación e temperaturas máis altas prolongan as tempadas de risco e favorecen lumes de comportamento extremo. Por iso a incorporación de ferramentas preditivas e de dirección técnica reforzada —como a UDEX ampliada— aparece no plan como un intento de gañar capacidade de anticipación e de reacción fronte a incendios que xa non se parecen aos do pasado.
Repercusións, financiamento e coordinación
O anuncio foi recibido cunha mestura de alivio e escepticismo. Por unha banda, os alcaldes das zonas máis afectadas celebran o aumento de brigadas e a chegada de tecnoloxía. Por outro, sindicatos e asociaciones veciñais reclaman concreción: cantos drones estarán operativos, que orzamento anual sosterá a ampliación de plantilla e como se compatibilizará a vixilancia cos dereitos de propiedade e privacidade.
Á falta da cifra final de investimento —que a Xunta deberá detallar nas próximas semanas— plantéase tamén a cuestión da coordinación con outras administracións. Os incendios non entenden de límites provinciais: unha columna de fogo pode atravesar concellos e atravesar fronteiras autonómicas. Así, a colaboración coa Administración central e as comunidades limítrofes será esencial para xestionar helitransportes e recursos aéreos en picos de demanda.
Non faltarán ademais tensións políticas. Os partidos da oposición xa avanzaron que someterán o plan a exame no Consello Forestal e nos plenos, preguntando por indicadores de eficacia e pola calendarización das medidas. Tampouco convén esquecer a sensibilidade que xera calquera intervención en montes veciñais: a memoria de sentenzas, preitos sobre aproveitamentos e o conflito sobre a xestión de grandes bens como o Pazo de Meirás tensaron historicamente a relación entre a Xunta e a cidadanía en cuestións territoriais.
Nas próximas semanas, as miradas estarán postas en dous frentes: a aprobación definitiva no Consello Forestal e a execución práctica no terreo cando chegue a época de perigo. As brigadas reforzadas deberán integrarse coa rede xa existente, mentres que os directores de extinción ampliados terán que coordinar unha batería de recursos que inclúe medios aéreos, maquinaria pesada e tecnoloxía de vixilancia.
A semana que vén verase se o anuncio queda nun paquete de medidas sobre o papel ou se, por primeira vez en anos, Galicia avanza cara a unha política antiincendios máis profesionalizada e con recursos constantes. Entre tanto, concellos como os da montaña ourensá e as rías baixas observan con cautela e esperanza a posta en marcha dun plan que aspira a ser a resposta a lumes cada vez máis complexos.
