A Xunta defende máis encoros en Galicia para combater a seca: 32 concellos en alerta

A conselleira de Medio Ambiente e Cambio Climático, Ángeles Vázquez, defendeu este xoves a construción de novas infraestruturas de almacenamento de auga en Galicia como resposta a un escenario de seca que mantén en situación de alerta a 32 concellos da Comunidade. A responsable autonómica, que realizou as declaracións durante unha visita á praia de Bastiagueiro, en Oleiros (A Coruña), apostou ademais por seguir avanzando no estudo das augas subterráneas como recurso complementario.

Máis depósitos, si; encher Galicia de encoros, non

A súa mensaxe, en calquera caso, vén con matizes. Lonxe de propor un mapa sementado de grandes presas, a conselleira planteou unha fórmula intermedia: aumentar a capacidade de encoro e de depósito onde sexa necesario, sen multiplicar as grandes infraestruturas por todo o territorio. Na súa lóxica, a auga hai que gardala cando chega para poder botar man dela cando falte. Nin máis nin menos.

Non é menor o dato co que sostiña o seu argumento. Pese ao volume de precipitacións que deixaron as choivas do pasado outono e inverno, Galicia atravesou a primavera e o verán máis secos da súa historia. A auga caeu, si. Mais foise. E aí está a chave de todo o discurso autonómico: os ríos galegos son curtos e de caudal rápido, de xeito que se non existe capacidade de retención, o recurso termina irremediablemente no mar.

A política da auga, tamén un pulso coa oposición

Convén lembrar que este debate non transcorre nun baleiro político. A conselleira aproveitou a súa comparecencia para lanzar un reproche a quen, ao seu xuízo, se opón sistematicamente a calquera iniciativa sen propor alternativas. Aínda sen citar ao partido de forma directa, a mensaxe ía dirixida claramente ao principal grupo da oposición no Parlamento galego, ao que os responsables do PPdeG adoitan aludir con esa expresión de quen din non por sistema.

O choque non é novo. A xestión da auga, en Galicia como no resto do país, converteuse en terreo de disputa permanente entre administracións e partidos. Cada nova proposta de infraestrutura hidráulica arrastra décadas de controversias, alegacións ambientais e mobilizacións sociais. Lembraelo axuda a entender por que a Xunta insiste tanto no equilibrio: máis almacenamento, pero sen a factura territorial dos grandes encoros do pasado. Belesar, Portodemouros ou as polémicas presas das Rías Baixas deixaron pegada na memoria colectiva.

As augas subterráneas, a vía menos explorada

Quizais a novidade máis relevante do discurso da conselleira non estea nos encoros, senón debaixo do chan. O seu departamento traballa no estudo das augas subterráneas galegas, un recurso historicamente desaproveitado nunha Comunidade afeita a mirar aos seus ríos e ás súas presas. En boa parte de España os acuíferos son peza esencial do ciclo hídrico; en Galicia, en cambio, o seu coñecemento científico segue sendo limitado. Saber canta auga hai, onde está e con que velocidade se recarga pode resultar tan decisivo como levantar un novo muro de formigón.

O contexto urxe. Con 32 concellos en alerta e un verán que bateu récords de seca, a sensación de urxencia está servida. A imaxe do encoro de Belesar, cos seus niveis minguantes, repetiuse este ano como símbolo dun problema que xa non se pode seguir pospoñendo ano tras ano.