A zona tensionada abarata o aluguer, pero afunde a oferta na Coruña

Hai un ano que A Coruña decidiu intervir o mercado do alugueiro. A cidade herculina converteuse na primeira de Galicia en aplicar a declaración de zona de mercado residencial tensionado, unha medida que prometía frear os prezos desorbitados. O certo é que o conseguiu, pero a un prezo moi alto: a oferta de vivendas en alugueiro esborrallouse. Segundo adiantou La Voz de Galicia, o balance deste primeiro ano arroxa luces e sombras sobre unha política que divide opinións.

O prezo baixa, pero a oferta esváese

Os datos dispoñibles desde a entrada en vigor da medida, en xullo do ano pasado, mostran unha realidade dual. Por un lado, os prezos medios dos novos contratos de alugueiro na Coruña rexistraron un descenso significativo. A horquilla moveuse á baixa, especialmente nos barrios onde a presión era máis intensa. Zonas como Os Mallos, o Ensanche ou Monte Alto, que hai un ano parecían inalcanzables para moitas familias, viron como os prezos se moderaban. Non é menor o dato: o prezo medio por metro cadrado caeu, nalgúns casos, máis dun 10% respecto aos máximos de 2025.

Con todo, a cara negativa desta moeda é igual de rotunda. O número de vivendas ofertadas en alugueiro reduciuse de forma drástica. A cifra fala por si soa: a oferta dispoñible nos portais inmobiliarios caeu preto dun 40% en comparación co período anterior á declaración de zona tensionada. Demasiado tempo. Moitos propietarios, ante a imposibilidade de fixar prezos por riba do índice de referencia, optaron por retirar os seus pisos do mercado. Outros decidiron vendelos directamente, alimentando un mercado de compravenda que tamén se resinte.

A ninguén se lle escapa que a medida xerou un efecto colateral previsible. A intervención de prezos, cando non vai acompañada dun aumento paralelo da oferta, tende a xerar escaseza. E na Coruña, a escaseza converteuse no principal problema para quen busca piso.

O perfil do prexudicado: o inquilino que busca

Quen necesita alugar hoxe na Coruña enfróntase a un paradoxo. Atopar un piso é máis barato que hai un ano, pero tamén moito máis difícil. As inmobiliarias da cidade constatan que o número de visitas por cada vivenda multiplicouse. Antes, un piso podía recibir cinco ou seis chamadas; agora, poden ser decenas en cuestión de horas. A demanda segue sendo alta, pero a oferta non responde.

Os mozos e as familias con ingresos medios son os máis afectados. A medida pretendía protexelos, pero a redución da oferta obrígaos a competir en condicións aínda máis duras. Algúns optan por buscar en municipios da área metropolitana, como Oleiros, Cambre ou Culleredo, onde a declaración de zona tensionada non se aplicou. Alí os prezos non baixaron, pero polo menos hai máis pisos dispoñibles. A mobilidade forzada é unha consecuencia que non figuraba nos cálculos iniciais.

Cómpre lembrar que a lei de vivenda estatal, que permite ás comunidades autónomas solicitar a declaración de zonas tensionadas, establece mecanismos para incentivar a posta no mercado de vivendas baleiras. Con todo, na Coruña, eses incentivos non lograron contrarrestar o desánimo dos pequenos propietarios. A maioría dos pisos en alugueiro pertencen a particulares, non a grandes tenedores. E para moitos deles, a rendibilidade deixou de ser atractiva.