Gonzalo Iglesias Sueiro escribiu este venres, desde Ourense, unha reflexión que parte da experiencia íntima e desemboca na política global: bastaron unhas horas do 14 de marzo de 2026 para que a recepción de dúas novas funerarias —a morte dun primo próximo e a dun veterano dirixente socialista coñecido como Louro— obrigoulle a confrontar a fragilidade da vida e a crudeza dos conflitos que baleiran de sentido as palabras públicas. Na súa columna, o autor liga ese dor persoal con episodios de violencia internacional recentes, citando o impacto dun ataque que tería causado decenas de vítimas nun colexio de Teherán e a resposta política que o rodea. A peza busca así explicar por que a morte, no cotián e no colectivo, revela estruturas de poder e actitudes morais. O motivo central é preguntarse como conviven o loito privado e a xestión pública da morte nun tempo de desinformación e cinismo.
O texto arrinca cunha anécdota doméstica: o autor describe un espertar torpe, acompañado de recordos familiares e xestos de ternura que se mesturan con pequenos tropiezos. Relata como o bip do teléfono e o timbre das mensaxes instantáneas transforman a intimidade nunha cadea de avisos que transmiten a noticia da perda. Ese pasaxe serve para narrar a súbita presenza da morte nunha familia concreta, a de Gonzalo Iglesias López de Celanova, cuxa figura é lembrada pola súa bondade e compromiso. A proximidade do falecemento actúa como catalizador dunha reflexión maior sobre a maneira en que as sociedades rexistran e procesan a ausencia.
Seguidamente, o columnista conta a notificación que recibiu por WhatsApp sobre o falecemento de Louro, un dirixente socialista coñecido pola súa capacidade para mediar e buscar consensos en conflitos internos. O seu perfil preséntase como o dun alguén que prefería resolver as diferenzas sen impor posicións, un rasgo que o autor contrapón coas formas máis agresivas da política contemporánea. A perda destas dúas figuras, unha familiar e outra política, funciona como motivo para pensar nas distintas escenas nas que a morte intervén: a privada, a partidaria e a pública.
Desde aí a peza traza un ponte cara á escena internacional, aludindo a un ataque que tería causado a morte de moitas nenas nun colexio en Teherán, episodio que o autor atribúe a unha dinámica de guerra e propaganda. Sinala a responsabilidade política de líderes como Donald Trump e Benyamin Netanyahu, aos que critica pola normalización do cinismo e a descalificación de informacións contrarias aos seus intereses. O argumento central é que a manipulación informativa e a negación contribúen a deshumanizar as vítimas e a lexitimar violencias que deberían ser investigadas con rigor. Nese contexto, a dúbida e a desconfianza alimentan unha politización da morte que converte aos cidadáns en espectadores anestesiados.
O columnista advirte que o espectáculo da morte política non pode separarse do entorno tecnolóxico que mediatiza as nosas vidas: os móbiles, as redes e as plataformas concentran datos e emocións en mans de poucos, transformando o loito nun ritual escenificado. Apunta asemade que esa centralización da atención facilita a difusión de versións interesadas e dificulta a construción de relatos compartidos baseados en feitos verificables. Por iso, segundo o texto, a ética pública vése erosionada cando a información convértese en arma e a empatía en signo de debilidade.
Alén da crítica aos líderes e ás plataformas, a columna propón unha reflexión filosófica: a morte existe porque hai vivos que a recoñecen, e a relación entre ambos define a intensidade das nosas sociedades. O autor sostén que quen viven do odio e da confrontación non alcanzan a comprender a experiencia de ser amados, e por iso a súa percepción da morte é instrumental e allea á dor real. Esa idea serve para reivindicar unha política menos espectáculo e máis arraigada na dignidade humana.
A peza remata cun chamamento á memoria e á responsabilidade cívica: ante a perda persoal e ante as tragedias colectivas, reclama comportamentos que prioricen a verdade e o coidado do outro. Recomenda recuperar a conversa honesta, o recoñecemento do loito e a procura de consensos que eviten que a morte sexa utilizada como moeda política. No seu balance, o autor deixa claro que o loito privado e a indignación pública comparten un mesmo núcleo humano que non debe perderse na retórica.
En definitiva, a columna propón que a experiencia da morte, desde a casa ata a escena internacional, serve para medir a saúde moral dunha comunidade. O testemuño do autor, atravesado pola pena e pola indignación, ofrécese como unha invitación a repensar como informamos, como gobernamos e, en última instancia, como nos coidamos uns a outros ante o irreversible. Esa é a pregunta que, segundo o texto, queda pendente para os que pretenden dirixir o destino común.
