Gonzalo Iglesias Sueiro escribiu este venres, desde Ourense, unha reflexión que parte da experiencia íntima e desemboca na política global: bastaron unhas horas do 14 de marzo de 2026 para que a recepción de dúas novas funerarias —a morte dun primo próximo e a dun veterano dirixente socialista coñecido como Louro— obrigoulle a confrontar a fragilidade da vida e a crueza dos conflictos que baleiran de sentido as palabras públicas. Na súa columna, o autor liga ese dor persoal con episodios de violencia internacional recentes, citando o impacto dun ataque que tería causado decenas de vítimas nun colexio de Teherán e a resposta política que o rodea. A peza busca así explicar por que a morte, no cotián e no colectivo, revela estruturas de poder e actitudes morais. O motivo central é preguntar como conviven o luto privado e a xestión pública da morte nun tempo de desinformación e cinismo.
O texto arrinca cunha anécdota doméstica: o autor describe un espertar torpe, acompañado de recordos familiares e xestos de ternura que se mesturan con pequenos tropiezos. Relata como o bip do teléfono e o timbre das mensaxes instantáneas transforman a intimidade nunha cadea de avisos que transmiten a noticia da perda. Ese pasaxe serve para narrar a súbita presenza da morte nunha familia concreta, a de Gonzalo Iglesias López de Celanova, cuxa figura é lembrada pola súa bondade e compromiso. A proximidade do falecemento actúa como catalizador dunha reflexión maior sobre a maneira en que as sociedades rexistran e procesan a ausencia.
Seguidamente, o columnista conta a notificación que recibiu por WhatsApp sobre o falecemento de Louro, un dirixente socialista coñecido pola súa capacidade para mediar e buscar consensos en conflitos internos. O seu perfil préséntase como o de alguén que prefería resolver as discrepancias sen impor posicións, un trazo que o autor contrapón coas formas máis agresivas da política contemporánea. A perda destas dúas figuras, unha familiar e outra política, funciona como motivo para pensar nas distintas escenas nas que a morte intervén: a privada, a partidaria e a pública.
Desde alí a peza traza unha ponte cara á escena internacional, aludindo a un ataque que tería causado a morte de moitas nenas nun colexio en Teherán, episodio que o autor atribúe a unha dinámica de guerra e propaganda. Sinala a responsabilidade política de líderes como Donald Trump e Benyamin Netanyahu, aos que critica pola normalización do cinismo e a descalificación de informacións contrarias aos seus intereses. O argumento central é que a manipulación informativa e a negación contribúen a deshumanizar ás vítimas e a lexitimar violencias que deberían ser investigadas con rigor. Nese contexto, a dúbida e a desconfianza alimentan unha politización da morte que transforma os cidadáns en espectadores anestesiados.
O columnista advirte que o espectáculo da morte política non pode separarse do entorno tecnolóxico que mediatiza as nosas vidas: os móbiles, as redes e as plataformas concentran datos e emocións en mans de uns poucos, transformando o duelo nun ritual escenificado. Apunta tamén que esa centralización da atención facilita a difusión de versións interesadas e dificulta a construción de relatos compartidos baseados en feitos verificables. Por iso, segundo o texto, a ética pública vese erosionada cando a información convértese en arma e a empatía en sinal de debilidade.
Máis alá da crítica aos líderes e ás plataformas, a columna propón unha reflexión filosófica: a morte existe porque hai vivos que a recoñecen, e a relación entre ambos define a intensidade das nosas sociedades. O autor sostén que os que viven do odio e da confrontac
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.