O temporal de choivas deixou tras de si un panorama complicado nas rías galegas. O fondo mariño de boa parte da zona permanece improdutivo, poñendo contra as cordas aos mariscadores. Porén, mentres moitas confrarías miran ao ceo con preocupación, os portos de Vigo e Baiona conseguiron capear o temporal e mantéñense a flote. Unha excepción que invita a preguntarse polas diferenzas dentro da propia ría.
O lodo e o arrastre frean a campaña
Por se fose pouco, a corrente desprazou exemplares, enterrou outros e favoreceu a aparición de toxinas. Fontes do sector sosteñen que a mortaldade nalgúns bancos é evidente. O marisqueo, unha actividade que viviu mellores anos na ría, enfróntase agora a unha parálise forzosa que ameaza a economía de centos de familias. Demasiado tempo sen poder faenar.
Vigo e Baiona, dúas illas na tormenta
Curiosamente, non todas as lonxas sufriron o mesmo destino. Vigo e Baiona, dous portos separados por apenas unha vintena de quilómetros, conseguiron manter a súa actividade con relativa normalidade. Os motivos son variados, pero algúns técnicos apuntan á orientación dos seus bancos e á maior profundidade en certas zonas. O feito de que as correntes sexan máis intensas na bocana, sumado a unha menor entrada de augas fluviais directas, xogou a favor destas confrarías.
Fontes municipais recoñecen que a situación sería moi distinta se as choivas coincidisen con mareas vivas ou se os caudais dos ríos Miñor e Lagares descargasen con máis forza nas súas inmediacións. Polo de agora, a comercialización de ameixa e ostra segue o seu curso, aínda que con cautela. Ninguén no sector dá por garantida a campaña.
Un fenómeno recorrente e unha preocupación crecente
Cómpre lembrar que episodios de choivas intensas non son novos nas Rías Baixas. Hai apenas un lustro, unha situación similar obrigou a pechar temporalmente a captura de molusco na enseada de San Simón. Pero a frecuencia e virulencia destes episodios semella aumentar. O certo é que a climatoloxía máis extrema, unida á presión sobre o litoral, deixa cada vez menos marxe de manobra aos mariscadores.
O sector, tradicionalmente resiliente, enfróntase agora á incerteza de non saber cando poderán recuperar os bancos danados. O ciclo natural de depuración e repoboación é lento, e cada vez hai menos marxe para erros. A cifra de licenzas activas caeu nos últimos anos e a idade media de quen segue a pé de praia supera xa os 50 anos. Abonda con mirar os datos da Xunta para comprobar o retroceso do marisqueo a pé na ría.
O papel da administración e as saídas posibles
Responsables da confraría insisten na necesidade de axudas urxentes. Reclaman un plan específico para limpar os bancos, reforzar a vixilancia e axilizar os trámites para declarar a situación de emerxencia. Dende a Consellería do Mar, remítense aos protocolos habituais e ao seguimento constante da calidade da auga. As indemnizacións, cando chegan, soe ser parciais e non cobren o dano real.
Mentres tanto, explóranse solucións como a sementeira selectiva, a diversificación de especies ou a mellora de canles de drenaxe nos areais máis afectados.
