A dixitalización do sistema educativo galego trouxo consigo unha consecuencia imprevista: a desaparición das fronteiras entre o horario laboral do profesorado e o descanso familiar. O que no seu día se concibiu como unha ferramenta para mellorar a comunicación entre as aulas e os fogares converteuse nun debate urxente sobre os dereitos básicos de desconexión. Ante esta realidade, a Xunta de Galicia atópase en pleno proceso para establecer unha regulación clara que delimite os tempos de contacto entre ambos colectivos.
A tecnoloxía que borrou as fronteiras da aula
Hai décadas, as comunicacións entre a escola e as familias limitábanse á axenda de papel ou ás clásicas reunións presenciais periódicas. Coa chegada das plataformas educativas, prometérase unha modernización que axilizaría os trámites administrativos e o seguimento do alumnado. Porén, a inmediatez tecnolóxica xerou unha nova forma de estrés. A posibilidade de emitir notificacións en calquera momento do día ou da noite supuxo unha carga engadida para uns pais que se ven obrigados a estar permanentemente alerta e para uns docentes que a miúdo estenden a súa xornada laboral ata a madrugada.
O dereito á desconexión no ámbito escolar
Aínda que o dereito á desconexión dixital é un piar fundamental no marco laboral europeo e empresarial, a súa aplicación no eido do ensino non universitario sofre dun baleiro normativo importante. O uso estendido das plataformas de xestión académica fóra do horario lectivo levou á administración autonómica a propoñer directrices que protexan tanto ao persoal docente como ás familias. A falta de protocolos específicos provocou que o costume de enviar ligazóns ou avisos urxentes en pleno fin de semana ou en horas intempestivas se normalice en determinados centros.
A futura norma galega pretende poñer freo a esta dinámica. As administracións educativas son conscientes de que a saúde mental do profesorado pasa por poder separar a súa vida persoal da responsabilidade escolar. Do mesmo xeito, o núcleo familiar reclama unha marxe de manobra que permita organizar a semana sen sobresaltos tecnolóxicos de última hora, garantindo que os menores tamén gocen de períodos de tranquilidade.
Entre a esixencia e a anécdota: o pulso das familias
O alcance real deste problema é obxecto de debate dentro da propia comunidade educativa. Se ben existen testemuños que relatan a recepción de avisos en horarios absolutamente incompatibles coa vida persoal, desde as asociacións de pais e nais ofrécese unha visión moito máis comedida. Para estes colectivos, as situacións de invasión horaria non representan unha práctica xeneralizada, senón casos illados que, aínda que molestos, non definen a actitude global do corpo docente.
A xeneralización do uso de teléfonos móbiles e dispositivos conectados diluíu a fronteira entre a urxencia real e a simple inmediatez, afectando a convivencia escolar.
Esta disparidade de percepcións pon de manifesto unha fenda xeracional e metodolóxica. O que para unha parte das familias pode entenderse como unha simple anomalía anecdótica, para outros supón unha intromisión intolerable na súa privacidade. En calquera caso, o mero feito de que a administración decidise intervir demostra que a fricción é suficientemente relevante como para requirir un marco de actuación homoxéneo para todos os centros educativos da comunidade.
Regulación versus autonomía pedagóxica
O principal escollo ao que se enfronta esta futura directriz é atopar o equilibrio entre a necesaria regulación dos horarios e a autonomía pedagóxica de cada centro. Establecer un horario ríxido de corte para as comunicacións podería xerar problemas lóxist
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.