Marín acende o seu verán cunha Batalla de Flores que rende tributo á fantasía e ao mar.

A vila mariñeira volveu demostrar que sabe arrincar o estío cunha forza arrasadora. As Festas do Carme tomaron este xoves as rúas do centro urbano co tradicional disparo de saída: a Batalla de Flores nocturna. Unha cita que amalgama tradición, devoción e moita creatividade veciñal para consolidarse como o gran escaparate cultural e social do verán no Morrazo.

A arte efémera e a destreza veciñal

Convén lembrar que manter viva unha celebración destas características require un esforzo colectivo que moitas veces pasa desapercibido para o gran público. Detrás do brillo dos pétalos e das estruturas de cartón-pedra latexa o incansábel traballo dos colectivos e asociacións de veciños durante os meses previos. O certo é que a implicación da poboación local logrou inundar o casco urbano dun ambiente familiar difícil de igualar. Centos de persoas congregáronse para presenciar un espectáculo onde a imaxinación non coñeceu límites. A tradición respira. Aí está a clave dun evento que se resiste a perder a súa esencia orixinal fronte á crecente homoxeneización do lecer estival.

Seis foron as elaboradas carrozas que se deron cita nesta edición, percorrendo as principais arterias da localidade partindo desde o parque. Unha cifra que fala por si soa do empeño posto en cada detalle, traendo ao asfalto composicións das máis heteroxéneas. A fantasía mitolóxica e a cultura popular de masas cruzaron os seus camiños. O universo máxico de Harry Potter compartiu espazo cun imponente Pegaso, mentres que a identidade costeira do municipio atopou a súa homenaxe nunha orixinal «Súper Sardiña» e outras especies mariñas. O elenco completárono coloridas bolboretas, profundas estampas de fantasía hindú e a simpatía duns gnomos que arrincaron os sorrisos do público. Non parece casualidade que as temáticas mesturen con tanta naturalidade a tradición pesqueira cos fenómenos globais do entretemento.

O relevo xeracional en primeira liña

Quen aspire a comprender a saúde da cultura galega debe mirar cara aos máis novos. A organización deste desfile logrou algo fundamental: poñer á infancia no epicentro do evento. Dezoito nenos e nenas de Marín participaron activamente, dando vida ás distintas composicións florais cos seus atavíos. En demasiadas ocasións diagnostícase desde distintas esferas o suposto fin das tradicións, atribuíndoo á desconexión das novas xeracións. Porén, eventos como este desminten taxativamente esa teoría. Os máis pequenos foron os protagonistas indiscutíbeis do comezo dos festexos.

Engalanados con traxes repletos de cor e ostentando a actitude festiva propia da ocasión, estes menores demostraron que a transmisión interxeracional segue a ser o piar da identidade local. A súa participación garante o recambio humano que toda festa necesita para non se converter nun mero museo ao aire libre ou nunha atracción exclusiva para o turismo. Aí reside a verdadeira vitoria dun municipio que aposta por integrar a súa xuventude no propio deseño do seu verán.

O ritmo da percusión e a semana grande

Ninguén podería imaxinar un desfile destas características sen unha banda sonora que marcara o paso dos participantes. O acompañamento musical estivo á altura das circunstancias da man de formacións de recoñecido prestixio no circuito festivo. O Verme Lambón puxo a súa particular pegada de identidade, mentres que a contundencia rítmica chegou grazas á Batucada Rebumbio e a vibrante enerxía da Batucada Maracumbé. Tres estilos que, lonxe de chocar, conseguiron manter o ton festeiro de principio a fin. A ninguén se lle escapa que a percusión é o latexado que termina de aglutinar un público sedento de interacción.