A miña vida está dividida: aquí, en Pontevedra e no Brasil

Gustavo Almeida, o recoñecido cantautor brasileiro afincado en Pontevedra, prepárase para regresar á súa terra natal tras vinte anos de carreira musical. A súa vida divídese entre a capital galega e Brasil, dous puntos xeográficos que definen a súa identidade artística e persoal.

O músico celebra un concerto especial no Teatro Principal antes de viaxar, marcando o peche simbólico dunha etapa máis na súa traxectoria. «A miña vida está dividida en dous: unha parte aquí, en Pontevedra, e a outra en Brasil», afirma con convicción.

Dúas décadas sobre os escenarios

Tras vinte anos de carreira, Gustavo Almeida mantén intacta a ilusión pola música. Ese entusiasmo inicial non só perdura, senón que medra co paso dos anos, segundo confesa na entrevista. «Subir ao escenario segue sendo máxico», destaca.

Con todo, a madurez achegoulle unha nova perspectiva sobre a industria musical. Agora comprende mellor os entresixos do negocio, aínda que recoñece que a ingenuidade segue sendo necesaria en momentos clave. «Ás veces hai que tirarse á piscina sen saber se hai auga», reflexiona.

O tempo tamén transformou a súa relación coa composición. Cada nova canción é un reto, pero tamén unha oportunidade para seguir expresando a súa visión da vida. «A música sálvame, como xa o fixo noutro momento», lembra.

Un camiño independente

Almeida optou por construír unha carreira afastada do mainstream. A súa decisión máis trascendental foi manterse fiel a si mesmo, sen importar as presións externas. «Nunca titubeei ante ningunha situación», afirma con rotundidade.

Estivo vinculado a discográficas, pero finalmente o camiño separouse. Non por confrontación, senón por unha visión distinta sobre a expresión artística. Para el, o prioritario debe ser sempre a voz do músico, non as demandas do mercado.

Esta fidelidade persoal tivo custos, pero tamén recompensas. «Ser honesto contigo mesmo dálle paz interior», asegura. E esa paz reflíctese en cada actuación, en cada tema novo.

Do fútbol á música

A súa historia comezou co fútbol, pero unha lesión cambiou o seu rumbo vital. A música xa estaba aí, como un faro na distancia. «Creo que ela xa sabía o que ía pasar», comenta con nostalxia.

Cando chegou o momento de abandonar as pistas, Gustavo atopou na composición unha salvación emocional. A melodía deu sentido a unha vida que parecía perder a dirección. «A música salvoume dunha forma», recoñece.

Hoxe, vinte anos despois, esa decisión convértese na base dunha traxectoria sólida. «Se non fose polaquela lesión, quizais non estaría aquí», admite con agradecemento.

Experiencias sensoriais

No seu último proxecto, Tangram, combina música, arte e viño nunha experiencia única. «Quero provocar emocións a través dos sentidos», explica. Trátase dun formato íntimo, sen capas nin máscaras.

A proposta invita a detererse nun mundo acelerado. «Hoxe vivimos para a galería, pero en Tangram respírase arte real», afirma. A música chega directamente ao corazón, sen intermediarios.

Ademais, o compoñente enolóxico suma unha dimensión adicional. «O sabor completa a experiencia», conclúe. Todo conxúrase para crear un momento inesquecible.