Fernando Franco, xornalista vigués de longa traxectoria, faleceu en Salamanca aos 75 anos, segundo confirmaron fontes próximas. Franco, nado en 1951 no Casco Vello de Vigo, dedicou máis de catro décadas a retratar a vida municipal e social da cidade cun estilo persoal marcado pola perspicacia e o humor. Tras unha prolongada batalla contra unha grave enfermidade, a súa morte deixa un notable baleiro na crónica local e nas persoas que o seguían diariamente.

Licenciado en Ciencias da Información pola Universidad de Navarra, iniciou a súa carreira en 1976 na revista El Pope-Informe Gallego e incorporouse en 1981 ao xornal que sería a súa casa durante décadas. Neste medio asinou centos de pezas, perfís e columnas que documentaron a evolución de Vigo e os seus personaxes. Conservou o oficio incluso tras a xubilación, mantendo unha columna diaria e outra dominical que lle granxearon unha fiel lexión de lectores.

O seu traballo como cronista social combinaba a cobertura da actualidade municipal con retratos íntimos de familias e figuras viguesas, sempre cunha voz recoñecible e de aguda observación. Nos arquivos do diario figuran máis de 170 perfís biográficos escritos en primeira persoa, pezas que amosan a súa capacidade para achegarse aos entrevistados e para contar pequenas historias con calado histórico. Compañeiros e lectores sinalaron a súa solvencia profesional e o seu sentido do humor mesmo nas páxinas máis amables.

Unha voz que continuou tras a xubilación

Tras deixar a plantilla, manteu a sección máis lonxeva do xornal coa súa columna diaria «Mira Vigo» e a entrega dominical «Sálvese Quien Pueda» no suplemento Estela. Esas páxinas, publicadas durante tres décadas, converteronse nunha cita obrigada para quen seguía a crónica social e municipal da cidade. Franco nunca abandonou a observación cotiá; a súa escrita continuou sendo un termómetro da vida olívica ata os seus últimos textos.

Na súa penúltima columna falou abertamente da enfermidade que padecía e valorou a atención que recibiu na sanidade pública española. Ao longo dese texto explicou con naturalidade o proceso de tratamento e deixou constancia da súa confianza no sistema sanitario pese ás súas limitacións. Ese xesto, próximo e transparente, foi lido por moitos como unha lección de dignidade ante a enfermidade.

«Digo antes de nada que son un declarado admirador da … hai dous anos que me trato e me tratan por un cancro»,

Reaccións e legado

O escritor Miguel Fernández, coñecido tamén como Mikel O Ferdinand, expresou o sentimento compartido por colegas e amigos ao coñecer a noticia:

«Se nos vai unha lenda»

Compañeiros de profesión lembran a Franco como un xornalista comprometido coa cidade e coa precisión informativa, capaz de combinar rigor e calidez humana. A súa profesión desenvolveuse en momentos de grandes transformacións sociais e políticas, desde a Transición ata a actualidade, e a súa crónica serve agora como documento para entender esas décadas en Vigo.

Ademais das súas columnas e reportaxes, o seu selo quedou nos numerosos perfís que construíron un mosaico de voces locais. A súa capacidade para narrar o cotián converteu en relevante a moitos protagonistas anónimos e axudou a fixar a memoria colectiva. Lectores e profesionais do sector destacan a súa honestidade intelectual e a elegancia da súa prosa.

A morte de Fernando Franco abre un período de recordo na cidade, onde a súa figura será evocada en conversas, nas redes e nas páxinas que el mesmo axudou a moldar durante anos. Aínda non se detallaron os actos de despedida, o seu legado xornalístico permanecerá como referencia para futuras xeracións de cronistas.

Nun tempo marcado pola rapidez informativa, a voz de Franco representou a paciencia do cronista que observa e conta con humanidade. A súa obra, dispersa en columnas e perfís, seguirá sendo consulta obrigada para quen queira comprender a vida social de Vigo nas últimas décadas.