Nathalie Lermitte ponse na pel de Edith Piaf no espectáculo ‘Piaf! The show’, que se representa este mércores no Teatro Colón de A Coruña ás 20.00 horas. A proposta percorre os grandes temas da cantante francesa e reconstrúe a atmosfera do París de antano cunha montaxe pensada para destacar a emoción do repertorio. O obxectivo é ofrecer unha homenaxe que conecte a voz e a personalidade de Piaf co público contemporáneo.
A función, que chega con unha duración pensada para repasar os fitos do mito, mestura interpretación e música en directo para percorrer éxitos coñecidos e pezas menos difundidas. O programa promete tanto os himnos máis populares como pasaxes que revelan a complexidade emocional da artista. A actriz e cantante afirma que a súa intención non é imitar senón transmitir a emoción que lle chegou desde nena.
Para Lermitte, a primeira experiencia coa voz de Piaf foi determinante: lembra escoitar unha canción pouco habitual aos catro anos e quedar marcada pola intensidade do timbre e a súa capacidade para conmover. Ese recordo infantil é, segundo a intérprete, a brúxula que guía a súa interpretación adulta. En escena procura manter a verdade emocional, sen recorrer á mera reprodución fisiolóxica do personaxe.
Un repertorio entre a luz e a tristeza
O espectáculo ofrece un percorrido por cancións que van desde o ton popular ata as melodías máis íntimas, cun deseño escénico que remite ao París dos anos dourados de Piaf. Entre os títulos destacados figura ‘Milord’, que Lermitte describe como unha peza chea de matices: a pesar da súa aparente ledicia, agocha unha tristeza profunda. Esa ambivalencia é un dos eixes da montaxe.
A proposta pretende amosar a capacidade de Piaf para transformar a dor en canción e a maneira en que as súas interpretacións funcionaban como confesión pública. O traballo musical apóiase en arranxos que respectan a textura orixinal das pezas, ao tempo que procuran ofrecer unha ollada contemporánea. O equilibrio entre fidelidade e modernidade é clave para chegar a audiencias diversas.
«A súa fe inquebrantable na vida, no amor, facía crer a todo o mundo que podía ser inmortal»
Lermitte insiste na idea da inmortalidade como metáfora: non busca copiar xestos senón transmitir a forza vital que proxectaba Piaf. Esa forza é, segundo a intérprete, a razón pola que a artista segue conectando con millóns de oíntes décadas despois da súa morte. A fidelidade emocional, máis que a reprodución exacta, é o principio reitor da montaxe.
Traxectoria e vínculo persoal coa música
A intérprete conta que comezou a subirse aos escenarios desde moi pequena; aos seis anos xa cantaba en público e, desde entón, non concibiu outra vida que non fose ligada á canción. Esa traxectoria temperá explica tamén a súa faceta como adestradora vocal, actividade que compaxina cos compromisos escénicos. A súa axenda, segundo ela, está ocupada ata finais de 2028.
No espectáculo tamén hai guiños ás influencias de Piaf: Lermitte lembra que a propia cantante divinizada tivo referentes, como a artista que a inspirou no seu vestuario, Marie Dubas. A continuidade de tradicións e estilos na canción francesa aparece así como un fío que conecta xeracións.
«Non me arrepinto de nada!»
A coñecida frase, que Lermitte cita en ton celebratorio, resume a mirada vital que ela quere transmitir dende o escenario. Ademais da xira e das funcións programadas, a artista revela que debe rexeitar proxectos pola acumulación de compromisos e pola súa dedicación á ensinanza vocal. Esa combinación de traballo artístico e docente forma parte do seu perfil profesional actual.
A función deste mércores no Teatro Colón busca atraer tanto a afeccionados á chanson francesa coma a espectadores interesados no teatro musical. A montaxe preséntase como unha ocasión para revisitar un repertorio clásico dende a emoción e a honestidade interpretativa, recuperando o legado dunha das grandes voces do século XX.
As entradas e os horarios poden consultarse nas plataformas habituais do teatro. Para quen queiran achegarse á figura de Piaf, a función propón unha viaxe pola intensidade emocional que converteu á cantaora nun símbolo perdurable da música popular.
