O Carballiño: a filla que matou á súa nai confesa que “oía voces” e queda en prisión

Pasaron quince días desde que unha chamada alertou á Garda Civil dun suceso terrible nunha vivenda de O Carballiño. Unha muller de 82 anos apareceu morta, e a súa propia filla foi detida como presunta autora do crime. Agora, a investigada rompeu o seu silencio ante a xuíza. Fíxoo cunha declaración que pon o foco no seu estado mental: asegurou que “oía voces” e que nese momento cría estar “matando ao demo”.

A confesión produciuse este venres durante a comparecencia xudicial, despois de que a acusada pasase as últimas dúas semanas ingresada na unidade de psiquiatría do Complexo Hospitalario de Ourense (CHUO). A xuíza, tras escoitar a súa versión e valorar o informe médico, ditou auto de prisión. A decisión non sorprendeu a quen seguen de preto o caso: a gravidade dos feitos e o perfil da investigada facían previsible unha medida cautelar de máxima contundencia.

Dúas semanas en psiquiatría antes de declarar

Non foi un proceso xudicial ao uso. A detención produciuse o pasado 2 de xullo, pero a muller non puido prestar declaración nese momento. Os facultativos que a atenderon determinaron que non se atopaba en condicións de ser interrogada, e o xulgado acordou o seu ingreso inmediato na unidade de psiquiatría do CHUO. Alí permaneceu ata este venres, cando os médicos consideraron que xa podía comparecer ante a xuíza.

Durante esas dúas semanas, os investigadores traballaron coa hipótese dun brote psicótico como desencadeante do crime. A declaración da acusada vén confirmar esa liña. Segundo relatou ante a xuíza, no momento dos feitos escoitaba voces que lle ordenaban actuar, e tiña a convicción de que a súa nai era o demo. Unha distorsión da realidade que, de confirmarse, abriría a porta a unha posible eximente completa ou incompleta de responsabilidade penal.

Un crime que conmocionou a comarca

O suceso causou unha fonda conmoción en O Carballiño e en toda a comarca do Ribeiro. A vítima, unha muller de 82 anos, vivía coa súa filla nunha vivenda do casco urbano. Foi a propia acusada quen, tras o ataque, alertou aos servizos de emerxencia. Cando os axentes chegaron ao domicilio, atopáronse cun escenario dantesco: o corpo sen vida da anciá presentaba signos de violencia, e a filla, visiblemente alterada, foi detida no acto.

Desde entón, o caso estivo baixo segredo de sumario, o que limitou a información dispoñible. O que si trascendeu é que a muller non tiña antecedentes penais nin constancia de episodios violentos previos. Veciños e coñecidos descríbena como unha persoa reservada, que coidaba da súa nai e que, en aparencia, levaba unha vida tranquila. Nada facía presaxiar un desenlace así.

A xuíza, antes de tomar a decisión de enviala a prisión, valorou o risco de fuga e a posibilidade de que puidese repetir unha conduta violenta. A existencia dun trastorno mental non resolto e a gravidade do feito cometido pesaron na balanza. A medida cautelar, non obstante, non pecha a porta a que no futuro se revise a súa situación se evoluciona favorablemente o tratamento psiquiátrico.

O debate sobre a imputabilidade

A ninguén se lle escapa que este caso reabre un debate complexo: o da imputabilidade das persoas con trastornos mentais graves. A confesión da acusada, na que asegura ter actuado baixo a influencia de alucinacións auditivas e unha crenza delirante, encaixa perfectamente nos supostos que o Código Penal contempla para eximir ou atenuar a responsabilidade criminal.