Balaídos, durante a actuación de SondeSeu. | PABLO HERNÁNDEZ GAMARRA
«A vida é un misterio. Todo o mundo debe enfrontala en soidade», cántase en Balaídos coma se se rezase. Madonna Louise Ciccone xa cumpriu 67 anos. Madonna nunca envellecerá. Observa aos afeccionados desde unha lona no centro do campo, retratada nese intre do 29 de xullo de 1990 no que se atou a camiseta celeste sobre o embigo. Un cordón umbilical que os uniu para sempre, aínda que ela non o lembre ou lle resulte indiferente. O Celta cumpriu 102 anos. En pouco se parece a aquel que se fundou e nin sequera ao que era hai tres anos. En nada cambiou. «Escoito que dis o meu nome e parece que estou na casa».
SondeSeu, durante a interpretación de Like a prayer. | MARTA G. BREA
Madonna mantívose intacta porque se transformou mil veces. Houbo unha Madonna de pelo curto e de melena. Loira oxixenada e morena como á de corvo. Virxinal e dominatrix. Pop e tecno. Católica e da cábala. O Celta resistiu ao tormento das épocas e aos seus propios demos. Tivo un presidente contrabandista e outro da Garda Civil. Competiu cos grandes e descendeu aos infernos. Esgotou os seus caudais e abismouse á desaparición. Foi club e SAD, do pobo e dun propietario. Sempre houbo, mesmo na noite máis escura, quen protexese a chama que se acendera aquel 23 de agosto de 1923. «Entendemos mellor o que defendías daquela: cuestionar o establecido e facer fronte a quen pretende dicirche o que podes ou non podes facer», escribiulle Marián Mouriño a Madonna, de diva a diva. «No club que presido recoñecémonos nesa maneira de estar no mundo».
A afección amosouse entregada desde o inicio. | MARTA G. BREA
Esa localización no mundo será precisamente o gran legado que as xeracións vindeiras atesourarán. Unha conexión coa afección que xa transcende a recuperación do que se perdera e transita territorios inexplorados. Balaídos muda o cemento e conserva a alma ao tempo que evoluciona. E así, sobre o céspede, SondeSeu fusiona o seu folk co pop rock de Like a prayer, que xa Madonna aderezara con góspel. Todo o planeta, todas as razas, caben nese canto de fe e paixón. E así tamén, durante o descanso, aínda que a través de megafonía, Siniestro Total volve exercer de teloneiro como unha noite de hai 36 anos.
Unha petición de camiseta a Borja Iglesias. | FDV
Toda a galaxia contense en Balaídos. Nas bancadas, durante a interpretación ás escuras, acendéronse bengalas, estrelas que os neóns lle escamotearan ao ceo. Proliferan as estreleiras en Marcador, que non calará nin un momento, cos seus recados a Vinicius e os seus reproches ao árbitro. Tampouco pese á puñalada que tería conxelado corazóns menos ardentes. Reclaman ao equipo que se achegue para proclamar o seu orgullo. «Oio a túa voz, é coma un anxo suspirando. Non teño elección, oio a túa voz, sinto como se voase».
