Un estudo publicado o 10 de marzo de 2026 en Faro de Vigo revela que unha parte significativa da mocidade española contempla eliminar as aplicacións dos seus teléfonos, aínda que ese abandono adoita ser temporal: case o 30 % dos enquisados intentouno, pero moitos volven pasado un tempo. A investigación, centrada en usuarios novos e adolescentes, atribúe este regreso non tanto a unha falta de vontade individual como a unha estrutura social e tecnolóxica que penaliza a vida á marxe dos circuítos dixitais. En Galicia e no resto do Estado, a inmersión nas redes non é só un hábito, senón unha condición vinculada ao acceso á información, ás relacións e ás oportunidades.
Segundo o reportaxe, quen tentan desconectarse resisten durante días ou semanas —cando hai períodos concretos como exames— e logo retoman a súa actividade para evitar a sensación de exclusión. A experiencia de illamento aparece como o motivo máis citado para volver a plataformas como TikTok ou Instagram: abandonar as redes implica perder contactos, visibilidade e canles de comunicación que xa forman parte do tecido social cotián. Esa contradición entre o desexo de reducir o tempo en pantalla e a necesidade de pertencer explica en boa medida a dificultade para soster a desconexión.
Os autores do artigo citan tamén resultados coincidentes en traballos previos que asocian o uso intensivo de redes con síntomas de depresión, ansiedade ou baixa autoestima en adolescentes. Lonxe de ser únicamente un problema clínico, estas consecuencias insírense nun proceso máis amplo que combina efectos neurolóxicos —os picos e déficits de dopamina asociados ao consumo— con factores sociais e económicos que empurran á permanencia. Así, moitos/as especialistas prefiren falar non só de adición, senón dun fenómeno complexo que require respostas en varias esferas.
O propio deseño das plataformas agrava a situación: algoritmos que priorizan a atención, métricas que monetizan o tempo de uso e modelos publicitarios que dependen de datos masivos converten aos usuarios no produto. Esa lóxica industrial do “consumo” dixital transforma hábitos en fluxos constantes de información e entretemento, e dificulta os intentos individuais de moderación. Non é só un problema de autocontrol, senón dun contorno que incentiva a permanencia mediante recompensas inmediatas e contidos hiperpersonalizados.
Desde unha perspectiva sociolóxica, a dixitalización converteu a pertenza ás redes nun requisito practical e simbólico. O tecido laboral, educativo e relacional integra cada vez máis canles dixitais que son imprescindibles para a participación plena na vida pública. Para quen renuncian a esas plataformas sen alternativas eficaces, o custo non é só emocional, senón tamén material: risco de quedar fóra de círculos profesionais, informativos ou comunitarios que hoxe discorren en boa medida en liña.
Perante esta complexidade, as solucións que propoñen os/as especialistas combinan medidas individuais e políticas públicas. A nivel persoal, establecer límites de tempo, desactivar notificacións e practicar desconexións programadas pode reducir momentaneamente a dependencia, pero os expertos/experts advirten que esas estratexias son insuficientes se as plataformas non adoptan cambios na súa arquitectura. No ámbito regulatorio, hai demandas crecentes para que se limiten prácticas de deseño persuasivo e se fomente a transparencia nos algoritmos e no tratamento de datos.
O sistema educativo e as familias tamén teñen un papel destacado na mitigación do problema: alfabetización dixital crítica, formación en benestar emocional e espazos de lecer alternativos axudan a que adolescentes e mozos xestionen mellor a súa relación coas redes. Ao mesmo tempo, organismos públicos e organizacións civís reclaman políticas que equilibren os dereitos dixitais, protexción
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.