A boa fe dunha veciña de Brues, no concello ourensán de Boborás, acaboulle custando caro. Duas mulleres novas achegáronse á súa vivenda pedindo auga e, segundo o aviso difundido pola propia alcaldesa do concello, Patricia Torres, acabaron apoderándose de varias xoias de ouro que a muller gardaba no interior da casa. O episodio puxo en alerta a veciñanza desta aldea da comarca do Carballiño.
O aviso municipal
Foi a primeira edil quen levou o caso ao coñecemento público. Torres difundiu unha advertencia entre os veciños do concello para alertar do ocorrido nesa vivenda de Brues e previr posibles repeticións. No seu relato, a rexidora explica que as dúas mulleres presentáronse na porta solicitando auga, unha petición que rara vez se nega no rural galego, onde a hospitalidade segue a ser unha constante.
Coa escusa desa visita, as novas haberían gañado a confianza da propietaria e accedido ao interior do inmoble. Alí, aseguran desde o Concello, subtraíron as xoias de ouro antes de abandonar o lugar. Demasiado doado.
A técnica da confianza
Non é un método novo, pero segue a funcionar. Gañarse a porta dunha casa cunha necesidade aparentemente inofensiva, un vaso de auga, unha consulta, unha urxencia, permítelle ao delincuente entrar onde ningún descoñecido debería estar. A vítima, absorbida pola conversa ou pola atención a quen cree necesitado, baixa a garda. Nese lapso de minutos xógase o atraco.
O certo é que en concellos pequenos e envellecidos, como tantos da Galicia interior, este tipo de estratexias atopa terreo abonado: vivendas illadas, persoas maiores que viven soas e unha cultura de porta aberta que forma parte do carácter do país. A ninguén se lle escapa que ese mesmo carácter é o que explotan quen actúan así.
Alerta no concello
A reacción do goberno local foi inmediata. A alcaldesa pediu á veciñanza do concello máxima precaución ante visitas de descoñecidos e difundiu o acontecido para que ninguén máis caia no mesmo engano. Convén lembrar que este tipo de avisos veciñais convertéronse nunha ferramenta habitual dos concellos rurais, que utilizan redes e canais municipais para trasladar con rapidez as incidencias de seguridade a unha poboación dispersa onde a información oral tarda en circular.
Desde a publicación do aviso, o caso de Brues queda como recordatorio dunha recomendación simple: non é obrigatorio deixar entrar ninguén en casa, por humilde que pareza a petición. Atender a alguén na porta, ofrecerlle o que necesite no exterior e evitar que atravesse o umbral pode evitar un disgusto dos que doe, sobre todo cando o que se perde son pezas de ouro con a miúdo un valor sentimental imposible de recuperar.
O concello de Boborás, de pouco máis de dous mil habitantes, mantén a causa en mans das forzas de seguridade, ás que corresponde determinar o paradoiro das autoras e se existen máis casos similares na zona. Non constan por agora máis denuncias vinculadas.
Queda a pregunta incómoda: cantas portas máis terán que pecharse no rural galego antes de que quen delinca entenda que a hospitalidade non é unha debilidade? Protexerse non significa deixar de ser boa xente. Significa, simplemente, aprender a dicir que non sen deixar de ser quen un é. Ese é o equilibrio ao que se ven abocadas hoxe comunidades como Brues, onde a auga que se ofrece a un forasteiro debería seguir sendo un xesto de benvida, non a porta de entrada a un roubo.
Únete a la conversación
En esta sección solo pueden comentar usuarios registrados.