Rosalía inaugurou o luns 16 de marzo de 2026 no LDLC Arena de Lyon o inicio mundial da súa nova xira, o ‘Lux tour’, un espectáculo que integra unha orquestra de corda, coreografías conceptuais e unha posta en escena de claro carácter vanguardista. A cita, con entradas esgotadas para unhas 16.000 persoas, serviu para presentar maioritariamente o álbum Lux e para responder, nun formato oposto, ás críticas pola ausencia de instrumentistas en xiras anteriores. A proposta, radical na ambición, busca redefinir o concerto pop como performance e peza audiovisual.
A cantante apareceu arroupada por unha vintena de instrumentistas que ocuparon o centro da pista: a Heritage Orchestra aportou cordas e timbres clásicos que chocaban deliberadamente con bases electrónicas e riffs percusivos. O contraste entre o orgánico e o maquinal foi un dos eixos do espectáculo, que apostou pola densidade sonora sen renunciar a estribillos recoñecibles e relecturas de temas previos.
A noite non arrancou sen un xesto escénico: o inicio atrasouse vinte e dous minutos, tempo durante o cal soaron fragmentos de Prokofiev e Chaikovski ata que a artista emerxeu dunha gran caixa embalada sobre o escenario. Aquela saída, entre o teatral e o pictórico, marcou o ton dunha velada na que cada tema tratouse como unha escena autónoma dentro dun relato maior.
Unha montaxe entre orquestra e vangarda
A arquitectura do recinto transformouse para a ocasión: o público ocupou catro ubicacións ao redor do escenario, deixando catro pasillos que configuraban unha cruz e facilitaban a mobilidade dos corpos escénicos. As pantallas amosaron traducións ao francés dos textos, e a escenografía alternou imaxes relixiosas, referencias pictóricas e recursos de moda performativa.
Musicalmente, o concerto sostívose sobre o repertorio de Lux, salpicado con rescates de Motomami e algunhas sorpresas. Temas como «Sexo, violencia y llantas» e «Reliquia» adquiriron novos matices grazas aos arranxos orquestrais e a unha dirección estética que combinou xestualidade cubista e expresionismo. En pezas como «Divinize» advertiuse ademais un enxerto melódico que remetía a «Thank You» de Dido, mentres que «Mio Cristo piange diamanti» elevouse pola interacción intensa entre a cantante e un corpo de bailaríns-coristas que levaron a canción ao exceso con muecas deliberadamente grotescas.
O conxunto non pretendeu o virtuosismo sen máis, senón crear tensión escénica: momentos de quietude e son cargado conviviron con pasaxes de grande impacto rítmico. A combinación de coreografía, iluminación e unha orquestra en primeiro plano deu a sensación dunha obra en marcha, máis semellante a unha performance de arte contemporánea que a un concerto pop convencional.
Recepción do público e proxección da xira
O público respondeu con entusiasmo á proposta, que provocou ovacións en pasaxes concretos —especialmente cando a letra fixo alusión a Barcelona— e unha atmosfera de entrega constante. Entre a audiencia escoitáronse voces en castelán e catalán, reflexo do cruce cultural que acompaña á artista na súa estela internacional.
«primeiro amar ao mundo e logo amar a Deus»
Aquel guiño lírico, pronunciado en escena, foi un dos momentos que condensa a mestura de relixiosidade simbólica e teatralidade que percorreu a velada. A xogada de incluír unha orquestra numerosa semella responder tanto a un interese estético como a un desexo de amosar versatilidade en directo despois de debates previos sobre a composición dos equipos en xiras anteriores.
Tras Lyon, a xira visitará grandes recintos europeos e ten previstas catro datas no Palau Sant Jordi de Barcelona o 13, 15, 17 e 18 de abril. O salto a un formato orquestral plantexa retos loxístic
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.