Os xabarís comezaron a ser unha presenza habitual no campus universitario de Ourense nos últimos días, segundo recolle a crónica publicada o 10 de marzo de 2026 por La Región. Os animais foron vistos de forma continuada por estudantes e persoal, o que deu lugar a comentarios xocosos sobre unha suposta «matrícula» na facultade, incluso con bromas sobre se se decidirán por estudar ADE ou Dereito. O que para moitos é anécdota reflicte, non obstante, un fenómeno real de maior presenza de fauna salvaxe en contornos urbanos e periurbanos.

As observacións producíronse en distintos puntos do campus, onde peóns e vehículos comparten espazo con exemplares que circulan libremente polas zonas verdes e os paseos. A repercusión nas redes e na prensa local, con seccións de ton satírico como «Quen cho dixo», ampliou a imaxe dos xabarís como novos «habitantes» da cidade universitaria, aínda que os informes subliñan que non hai rexistros oficiais de matriculación nin trámites administrativos vinculados aos animais.

A presenza reiterada de xabarís en áreas urbanas responde, segundo os biólogos que estudaron o fenómeno en Galicia, a unha combinación de factores: expansión de hábitats humanos, dispoñibilidade de alimento en contedores e xardíns e a propia adaptabilidade da especie. Estas variables incrementaron os contactos entre persoas e animais nos municipios da provincia de Ourense, con episodios que van dende encontros casuais ata problemas de seguridade viaria e danos en cultivos nas zonas próximas.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Veciños e comerciantes consultados por La Región amosan reaccións contraditorias. Algúns tómano con humor e curiosidade, relatando anécdotas sobre paseos matinais de xabarís que semellan alleos ao trajín académico; outros, en cambio, expresan inquietude pola posible agresividade dos animais en situacións de estrés e por cuestións de hixiene e risco para as mascotas. En rúas próximas ao campus, propietarios de negocios piden prudencia e lembran a necesidade de manter contedores e restos de comida en condicións que non atraian á fauna.

Desde a administración universitaria non trascendeu até agora ningún comunicado formal que recoñeza a «matrícula» dos animais; fontes locais sinalan que a mobilidade dos exemplares se limita a áreas verdes e sendeiros interiores. Nos centros con presenza frecuente de fauna salvaxe, as medidas máis habituais pasan por coordinarse cos servizos municipais e medioambientais para vixiar a convivencia, aínda que no caso ourensán non consta, por agora, a posta en marcha dun plan específico vinculado á incidencia no campus.

Os especialistas en fauna valoran a situación como un recordatorio da necesidade de políticas de xestión e prevención. A regulación dos refugallos, a mellora de valados en zonas sensibles e campañas de información á cidadanía sobre que facer en caso de encontro son accións que, en xeral, se recomendan para minimizar riscos tanto para as persoas como para os animais. Ademais, lembran que a erradicación non é a solución preferente e que deben priorizarse actuacións que favorezan a dispersión cara a hábitats máis axeitados.

Entre o estudantado as reaccións mesturan sorpresa e sorna: varios alumnos comentan que ven aos xabarís máis a miúdo que a determinados compañeiros nas aulas, unha comparación que circula en ton festivo polos corredores e grupos de mensaxería. Paralelamente, o profesorado e o persoal administrativo amosan atención e prudencia; algúns piden que se extremen as precaucións en horarios de entradas e saídas para evitar atropelos e choques co gando salvaxe.

O que empezou como unha anécdota publicada na sección local rematou por converterse nun asunto que plantea preguntas sobre como conviven as cidades e as institucións coa fauna do seu contorno. En Ourense, a imaxe de xabarís deambulando polo campus é á vez síntoma de cambio ecolóxico e chamada á acción: manter a seguridade pública e a conservación das especies esixe coordinación entre universidades, concellos, servizos de medio ambiente e a cidadanía. La Región foi a primeira en recoller a nova o 10 de marzo de 2026; a conversación pública sobre a mellor forma de xestionar esta presenza, con todo, apenas comeza.