Os xabalís comezaron a ser unha presenza habitual no campus universitario de Ourense nos últimos días, segundo recolle a crónica publicada o 10 de marzo de 2026 por La Región. Os animais foron vistos de forma continuada por estudantes e persoal, o que deu pé a comentarios xocosos sobre unha suposta «matrícula» na facultade, incluso con bromas sobre se se decidirán por estudar ADE ou Dereito. O que para moitos é anécdota reflicte, non obstante, un fenómeno real de maior presenza de fauna salvaxe en contornos urbanos e periurbanos.
As observacións producironse en distintos puntos do campus, onde peatóns e vehículos comparten espazo con exemplares que circulan libremente polas zonas verdes e os paseos. A repercusión nas redes e na prensa local, con seccións de ton satírico como «Quen cho dixo», amplificou a imaxe dos xabalís como novos «habitantes» da cidade universitaria, aínda que os partes subliñan que non hai rexistros oficiais de matriculación nin trámites administrativos vinculados aos animais.
A presenza reiterada de xabalís en áreas urbanas responde, segundo os biólogos que estudiaron o fenómeno en Galicia, a unha combinación de factores: expansión dos hábitats humanos, dispoñibilidade de alimento en contedores e xardíns e a propia adaptabilidade da especie. Estas variables incrementaron os contactos entre persoas e animais en municipios da provincia de Ourense, con episodios que van desde encontros casuais ata problemas de seguridade viaria e danos nos cultivos en zonas anexas.
Veciños e comerciantes consultados por La Región mostran reaccións contraditorias. Algunhas persoas tómano con humor e curiosidade, relatando anécdotas sobre paseos matinais de xabalís que parecen alleos ao trajín académico; outras, en cambio, expresan inquietude pola posible agresividade dos animais en situacións de estrés e por cuestións de hixiene e risco para mascotas. Nas rúas próximas ao campus, propietarios de negocios piden prudencia e lembran a necesidade de manter contedores e restos de comida en condicións que non atraian á fauna.
Desde a administración universitaria non transcendeu ata agora ningún comunicado formal que recoñeza a «matrícula» dos animais; fontes locais sinalan que a mobilidade dos exemplares limítase a áreas verdes e sendeiros interiores. En centros con presenza frecuente de fauna silvestre as medidas máis habituais pasan por coordinarse cos servizos municipais e medioambientais para vixiar a convivencia, aínda que no caso ourensán non consta, por agora, a posta en marcha dun plan específico vinculado á incidencia no campus.
Os especialistas en fauna valoran a situación como un recordatorio da necesidade de políticas de xestión e prevención. A xestión dos residuos, a mellora de peches en zonas sensibles e campañas de información á cidadanía sobre que facer en caso de encontro son accións que, en xeral, recoméndanse para minimizar riesgos tanto para as persoas como para os animais. Así mesmo, lembran que a erradicación non é a solución preferente e que deben priorizarse actuacións que favorezan a dispersión cara a hábitats máis axeitados.
Entre o estudantado as reaccións mesturan sorpresa e sorna: varios alumnos comentan que ven aos xabalís máis a miúdo que a determinados compañeiros nas aulas, unha comparación que circula en ton festivo polos corredores e grupos de mensaxería. Paralelamente, o profesorado e o persoal administrativo amosan atención e prudencia; algúns piden que se extremen as precaucións en horarios de entradas e saídas para evitar atropelos e colisións con animais salvaxes.
O que empezou como unha anécdota publicada na sección local acabou por converterse nun asunto que plantea preguntas sobre como conviven as cidades e as institucións coa fauna da súa e
