Pedro Sánchez optou por reducir o ámbito dos foros institucionais aos que se somete o Goberno para sorteaar a fraxilidade da súa minoría parlamentaria, unha estratexia que se traduce na suspensión do debate do estado da nación, na celebración de só dúas Conferencias de Presidentes nesta lexislatura e na súa ausencia continuada no pleno do Senado. O presidente comparecerá no Congreso o 25 de marzo para explicar a posición do Executivo sobre a guerra en Irán, pero evitará someter a votación o posible envío dunha fragata a Chipre, apostando polo formato sen límite de tempo que lle permite comparecer ao seu antollo. A maniobra, segundo fontes da Moncloa, busca preservar a capacidade de xestión do Executivo sen expoñelo a derrotas parlamentarias. Para a oposición, en cambio, constitúe unha reiterada elusión do control democrático.
No Goberno subliñan que Sánchez é o presidente que máis veces acudiu ao Congreso para dar explicacións, aproveitando as comparecencias a petición propia que non están tasadas no tempo e lle permiten abordar asuntos de actualidade e política exterior con maior marxe. Ese mesmo formato é o que se empregará na sesión do 25 de marzo, unha comparecencia deseñada máis para a exposición que para a confrontación parlamentaria. Con todo, a estratexia tamén implica que decisións con impacto militar ou diplomático non pasen por votación no pleno, unha decisión que provocou as críticas dos grupos que reclaman maior control sobre cuestións de seguridade.
A relación de Sánchez coa Cámara Alta tensionouse nos dous últimos anos ata adoptar unha deriva de distanciamento. O presidente non acode a un pleno do Senado desde hai dous anos e a súa última sesión de control data do 12 de marzo de 2024, aínda que o regulamento da Cámara, modificado polo Grupo Popular nesta lexislatura, marca a previsión de comparecencias mensuais. Tivo que acudir en outubro ao seo dunha comisión de investigación vinculada ao denominado caso Koldo, e desde a tribuna aproveitou para denunciar que a Cámara está a ser instrumentalizada con fins partidistas, unha crítica dura á maioría do PP na Alta Instancia.
Os desencantos institucionais traducíronse tamén nun incremento dos conflitos de atribucións entre o Executivo e o Senado. O último deles, o número doce desde que comezou a lexislatura, foi impulsado pola maioría do PP tras a negativa do presidente a comparecer cando foi citado para dar explicacións sobre os accidentes ferroviarios. Esa controversia súmase a outras iniciativas parlamentarias da oposición que buscan obrigar o Goberno a render contas en foros onde a dereita ten maioría, unha dinámica que aumenta a tensión entre as institucións.
Igualmente salientable foi a redución das reunións multilaterais cos presidentes autonómicos, un foro que durante a pandemia multiplicou as súas convocatorias e que agora só se celebrou en dúas ocasións nesta lexislatura. A última Conferencia de Presidentes tivo lugar en xuño de 2025 en Barcelona, a pesar do regulamento que, tras os cambios introducidos polo Executivo, fixa polo menos dous encontros anuais. Fontes gobernamentais xustifican a demora nas convocatorias adicionais polo ciclo electoral, pero as comunidades e parte do arco político reclaman a recuperación deses espazos como garantía da representación territorial e do diálogo interinstitucional.
A renuncia ao debate do estado da nación, unha tradición parlamentaria de alto simbolismo, foi outro dos xestos que evidencia a cautela do Goberno á hora de medirse cunha maioría opositora consolidada nalgunhas institucións. Ese debate, que obriga a confrontar políticas e a someter programas á valoración da Cámara, aparcouse nun contexto no que o Executivo prefire comparecencias controladas e encue
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.